ตัวการหนึ่งคนกับคนที่รู้ความจริงอีกสามคน ต่างทำสีหน้าไร้เดียงสา เดินตามเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ พร้อมแสดงปฏิกิริยาทั้งงุนงง ประหลาดใจ ตกตะลึง และพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย
หลัวอี้ฝานทำสีหน้าจริงจังแล้วพูดว่า “อาจารย์สบายใจได้ครับ พวกเราเป็นนักศึกษาที่รู้ความแล้ว ไม่ใช่เด็ก ๆ จะไม่ไปตีรังต่อแน่นอนครับ!”
เจิ้งเสี่ยวกล่าวว่า “พวกเธอก็ควรเป็นอย่างนั้น”
เย่ชุนเซิงถามด้วยความ “เป็นห่วง” ว่า “อาจารย์คะ แล้วนักศึกษาสองคนที่โดนต่อยเป็นยังไงบ้างคะ?”
“ไปดูอาการที่สถานพยาบาลของมหาวิทยาลัยแล้ว ตอนนี้น่าจะไม่เป็นไร” เจิ้งเสี่ยวกำชับอีกครั้ง “แต่พวกเธออย่าคิดว่าไม่เป็นไรก็เลยประมาทล่ะ”
“ถึงจะไม่อันตรายมาก แต่หน้าก็ต้องบวมอยู่อย่างน้อยครึ่งเดือน ถ้าไม่อยากหน้าบวมและดูน่าเกลียดไปครึ่งเดือน ก็ทำตัวดี ๆ หน่อย”
พอได้ยินแบบนี้ ทุกคนก็ตั้งใจฟังมากกว่าเมื่อครู่
ถึงอย่างไร ก็ไม่มีใครอยากหัวบวมเป็นหมูไปครึ่งเดือน
เห็นนักศึกษาทุกคนใส่ใจแล้ว เจิ้งเสี่ยวจึงพยักหน้าอย่างพอใจ “เอาละ ไปกินข้าวกันได้”
จากนั้นเธอก็เรียกเย่ชุนเซิงไว้ แล้วบอกว่า “พี่สาวคนโตของเธอโทรมาบอกว่า จะเอาข้าวกลางวันมาให้ รอเธอสักหน่อยนะ”
“ได้ค่ะ!” เย่ชุนเซิงยิ้มจนตาหยีแล้วพยักหน้า