เมื่อสบตากับผู้ใหญ่บ้านต้าถัง เย่ชุนเซิงก็ทำตามที่คนซึ่งช่วยพูดแทนเธอคาดหวังอย่างเหมาะเจาะ เธอทักทายผู้ใหญ่บ้านอย่างสุภาพว่า “คุณตาทวด สวัสดีตอนเช้าค่ะ”
หมู่บ้านต้าถังก็เหมือนหมู่บ้านซวงมู่ เมื่อสืบย้อนขึ้นไปต่างก็เป็นญาติกัน แม่ของเย่ชุนเซิงแต่งงานออกไปจากหมู่บ้านต้าถัง เธอเรียกผู้ใหญ่บ้านว่าคุณตาทวดจึงไม่ผิด
หลังทักทายแล้ว เธอก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดว่า “ขอโทษนะคะ วันนี้ฉันทำให้คุณต้องลำบากแล้ว”
ในฐานะผู้ใหญ่บ้าน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร เมื่อคนนอกเข้ามาทุบข้าวของในบ้านของชาวบ้าน ผู้ใหญ่บ้านก็ต้องปกป้องคนในหมู่บ้านของตัวเองก่อน และทวงความเป็นธรรมให้พวกเขา
ตอนแรกผู้ใหญ่บ้านตั้งใจจะด่า แต่พอสบเข้ากับใบหน้าสวยสะดุดตา แถมยังว่าง่ายและสุภาพของเย่ชุนเซิง คำด่าก็ชะงักอยู่ที่ริมฝีปาก
เขาเม้มปาก ก่อนจะหันไปถลึงตาใส่เซี่ยเย่าจู่กับพวกเขาอย่างหงุดหงิดอีกครั้ง
เรื่องนี้เป็นความผิดของพวกเขาจริง ๆ
ถ้าครอบครัวเซี่ยเย่าจู่ไม่ทำเกินไป คนอื่นก็คงไม่บุกมาถึงบ้านหรอก!
“แต่ไม่ว่ายังไง เธอก็พาคนมาทุบข้าวของเสียหายตั้งมากมาย ความเสียหายในบ้านนี้ยังไงก็ต้องชดใช้นะ...”
เย่ชุนเซิงไม่ได้บ่ายเบี่ยง “ค่ะ ๆ คุณตาทวด ฉันรู้ค่ะ”
เธอพูดว่า “เพราะอย่างนั้นฉันเลยตั้งใจจะเอาเงินก้อนหนึ่งมาจัดตั้งทุนการศึกษาที่โรงเรียนประถมของหมู่บ้าน โดยใช้ชื่อแม่ของฉันเป็นชื่อทุน เพื่อมอบรางวัลให้เด็กที่เรียนเก่งค่ะ”
เย่ชุนเซิงกล้าบุกไปทุบบ้านเซี่ยเย่าจู่อย่างเปิดเผย ก็เตรียมใจไว้แล้วว่าจะถูกเรียกให้ชดใช้ค่าเสียหาย