ภายในบ้านของเซี่ยเย่าจู่ที่ถูกรื้อค้นจนเละเทะ ท่ามกลางสายตาเดือดดาลราวกับพ่นไฟของครอบครัวเซี่ยเย่าจู่ และสายตาเปี่ยมความคาดหวังยินดีของชาวบ้านต้าถัง เย่ชุนเซิงกับผู้ใหญ่บ้านก็ตกลงกำหนดมาตรฐานรางวัลกันทันที
ผู้ใหญ่บ้านให้คนไปหยิบกระดาษกับปากกามา แล้วเขียนข้อเรียกร้องที่เย่ชุนเซิงพูดไว้ลงบนกระดาษอย่างชัดเจน ก่อนนำไปติดไว้ตรงประตูโรงเรียน
ป้าสะใภ้กับคนอื่น ๆ ดีใจจนยิ้มหน้าบาน ไม่มีใครนึกถึงเรื่องที่เย่ชุนเซิงทำลายบ้านเซี่ยเย่าจู่จนพังยับ และต้องชดใช้ค่าเสียหายให้ครอบครัวเซี่ยเย่าจู่อีกแล้ว
แต่เย่ชุนเซิงไม่ได้ลืมพวกเขา
ก่อนจะจากไป เธอเดินไปตรงหน้าพวกเซี่ยเย่าจู่ ใบหน้ายิ้มแย้ม ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับเย็นชาอย่างยิ่ง
“เห็นกันหมดแล้วใช่ไหม ตอนนี้คนในหมู่บ้านยกฉันเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภ ยืนอยู่ข้างฉันกันหมด ต่อให้วันหลังฉันพาคนมาทุบตีบ้านพวกแกทุกวัน มาทุบตีพวกแกจนบาดเจ็บ พิการ หรือถึงตาย ขอแค่ฉันจ่ายเงินมากพอ ก็ไม่มีใครเข้ามายุ่งหรอก”
“อีกอย่าง พวกแกที่ขโมยของหรือไปเที่ยวซ่อง เรื่องพวกนี้อาจไม่ถึงขั้นโดนยิงเป้า แต่ถ้าแจ้งตำรวจ อย่างน้อยก็ทำให้พวกแกติดคุกได้หลายปี”
“พี่ชายคนที่สี่ของฉันเป็นตำรวจ เขาบอกว่าคนที่ไปเที่ยวซ่องกับคนขโมยของ พอเข้าไปข้างในแล้วจะถูกขังรวมกับพวกฆ่าคนและปล้นชิงทรัพย์ พวกนั้นกร่างยิ่งกว่าตอนอยู่ข้างนอกเสียอีก พอไม่พอใจก็ซ้อมคนอื่นระบายอารมณ์ ไอ้แก่สองคนอย่างพวกแกเข้าไปแล้ว คงไม่ได้ออกมายืนตัวตรงอีกแน่”
ชายชราเซี่ยกับเซี่ยเย่าจู่ตกใจจนหน้าซีดเผือด พวกเขาไม่อยากตาย ยิ่งไม่อยากถูกตีจนตาย แบบนั้นคงทรมานน่าดู
เซี่ยเทียนซื่อกับอู๋เซียงก็หดม่านตาลง พวกเขาเองก็ไม่อยากติดคุก ไม่อยากถูกตีจนตายเหมือนกัน