“!!!”
เย่ชุนเซิงเบิกตากว้าง อดอุทานเสียงเบาอีกครั้งไม่ได้ “สุดยอดไปเลย!”
“ชื่อ ‘ฉินซิน’ มาอยู่กับเย่ฉินซินนี่ถูกคนจริง ๆ”
“ใจกล้าดั่งกระบี่ จิตใจงดงามดั่งพิณ!”
เย่เจียซีว่า “ปกติพี่ฉินหัวดูเรียบร้อยเงียบ ๆ ไม่นึกเลยว่าจะเก่งขนาดนี้! สุดยอด!”
เย่เหวินหัวว่า “พี่น้องเสือสาวคู่หนึ่ง! เจ๋งชะมัด!”
เจ้าหน้าที่หมู่บ้านชายที่ยืนข้างเย่เหวินหัวพูดอย่างลังเล “...นายไม่รู้สึกเหรอว่า...”
สีหน้าของเขาซับซ้อน ก่อนจะส่งสายตาไปยังจุดหนึ่ง
การกระทำของเย่ฉินซินกล้าหาญมาก แต่ในฐานะผู้ชายด้วยกัน พอเห็นของลับของคนอื่นกำลังถูกขู่ เขาเองก็รู้สึกเจ็บหน่วง ๆ ขึ้นมาอย่างประหลาด
เย่เหวินหัวเข้าใจความหมายของเขา สีหน้าซื่อตรงเปิดเผย “คนไม่ทำเรื่องผิดก็ไม่ต้องกลัวผีมาเคาะประตู ฉันไม่ได้ไปหาเรื่องเย่ฉินซินสักหน่อย จะกลัวอะไร เย่ฉินซินก็ไม่ใช่คนบ้า ใครทำผิดก็ต้องโดนตัดทั้งนั้น!”
เย่ชุนเซิงว่า “ใช่แล้ว! พี่ฉินซินของฉันเป็นจอมยุทธ์ฉินซิน ตัดเฉพาะของคนที่สมควรถูกตัดเท่านั้น!”
เจ้าหน้าที่หมู่บ้าน “...”
พี่ใหญ่กับผู้ใหญ่บ้าน “...”
เมื่อครู่ทั้งคู่รีบร้อนมาที่นี่เพราะกลัวสองพี่น้องเย่ฉินซินจะเกิดเรื่อง แต่ตอนนี้เห็นว่าพวกเธอสบายดี แถมยังเป็นฝ่ายได้เปรียบ จึงไม่ร้อนใจเหมือนตอนแรกแล้ว
นอกจากจะแอบกังวลว่าเย่ฉินซินอาจมือสั่น แล้วเผลอตัดของอู๋เหว่ยเฉียงเข้าจริง ๆ จนหาเรื่องใส่ตัวแล้ว สิ่งที่คิดมากกว่าคือ ในเมื่อสองพี่น้องเย่ฉินซินทุ่มสุดตัวมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ต้องช่วยให้เด็ก ๆ บรรลุเป้าหมายให้ได้