บทที่ 9 ทำไมถึงเป็น...เชิ่งอวี้เหนียน?!
เจียงจิ้งจัดการโทรศัพท์เสร็จก็วางไว้ข้าง ๆ
“จะนอนต่อไหม”
“ไม่แล้วค่ะ”
“ถ้าไม่แล้ว ไปซื้อของเข้าครัวเป็นเพื่อนแม่หน่อยไหม”
“ได้ค่ะ”
แม่ลูกพากันไปเดินตลาดสด ซื้อของอย่างมีความสุขแล้วจึงกลับมา
ทันทีที่ก้าวเข้าเขตที่พัก หยุนเหมี่ยวก็นึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่ถูกเชิ่งอวี้เหนียนดักรออยู่หน้าประตูอพาร์ตเมนต์เยี่ยนซู ดวงตาของเธอจึงกวาดมองไปรอบ ๆ ราวกับเรดาร์
มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนม้านั่งด้านหน้า
อืม ขาไม่ยาวเท่าเชิ่งอวี้เหนียน
มีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นไม้ทางซ้าย
อืม เอวไม่บางเท่าเชิ่งอวี้เหนียน
มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่ข้างพุ่มไม้ทางขวา
อืม ผิวไม่ดีเท่าเชิ่งอวี้เหนียน
……
หยุนเหมี่ยวคอยสอดส่องมาตลอดทาง ในที่สุดก็เดินตามแม่เข้าไปในลิฟต์ได้อย่างปลอดภัย ตอนนี้เหลือแค่ด่านหน้าประตูเท่านั้น
ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิด เธอก็ยื่นหน้าออกไปดูเป็นคนแรก
ดีมาก ปลอดภัยแล้ว
เธอก้าวออกจากลิฟต์อย่างสบายใจ “แม่คะ วันนี้หนูหิวจังเลย!”
ตลอดช่วงบ่าย หยุนเหมี่ยวเกาะติดแม่แจราวกับหางเล็ก ๆ แม่ไปไหนเธอก็ตามไปที่นั่น
บางครั้งเธอก็ไปส่องดูที่ตาแมวอิเล็กทรอนิกส์ตรงประตู แล้วเดินไปมองข้างล่างจากระเบียงอีกที ไม่เห็นทั้งคนและรถ
วันนี้ช่างเป็นวันที่ดีเหลือเกิน
ถ้าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเชิ่งอวี้เหนียนจะเย็นชาลงนับจากนี้ แล้วกลับไปใช้ชีวิตตามเส้นทางของแต่ละคนเหมือนเดิมได้ ก็คงจะดีไม่น้อย
ช่วงเย็น ขณะที่เจียงจิ้งกำลังเตรียมทำอาหาร เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากลุงของหยุนเหมี่ยว
หลังวางสาย เธอก็เดินไปหาหยุนเหมี่ยวที่กำลังดูโทรทัศน์อยู่ในห้องนั่งเล่น
“เหมี่ยวจ๋า ครอบครัวลุงเดินทางมาจากเมืองชิงเฉิงแล้ว พรุ่งนี้พวกเขาต้องเข้าร่วมการประชุมสุดยอดธุรกิจที่สำคัญมากที่ศูนย์แสดงสินค้านานาชาติ คืนนี้เลยชวนพวกเราไปกินข้าวที่นั่นด้วยกัน”