บทที่ 8 ใครไม่หนีก็โง่แล้ว!
อาหารจานพิเศษรงจี้
แสงไฟสีเหลืองนวลทำให้เฟอร์นิเจอร์ไม้แดงและชุดภาชนะกระเบื้องขาวในห้องส่วนตัวดูสง่างามเป็นพิเศษ
พนักงานเสิร์ฟยื่นแท็บเล็ตมาตรงหน้าหยุนเหมี่ยว “เชิญทั้งสองท่านเลือกเมนูได้เลยค่ะ”
หยุนเหมี่ยวรับแท็บเล็ตมาถือไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน
“ฉันเพิ่งนึกได้ว่ายังมีงานชิ้นสำคัญที่ยังไม่ได้ส่ง ต้องรีบกลับไปทำให้เสร็จเดี๋ยวนี้”
พูดจบ เธอก็ลุกขึ้น เตรียมจะเดินออกไป
“กลับมา”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง
ขาของหยุนเหมี่ยวเหมือนถูกกาวตรึงไว้ ไม่กล้าก้าวต่ออีก
เธอหันกลับมา แล้วค่อย ๆ เดินไปยังเก้าอี้รับประทานอาหาร
เชิ่งอวี้เหนียนไม่ได้มองเธอ เพียงหยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะขึ้นมา
“นั่งลง กินข้าวดี ๆ”
หยุนเหมี่ยวพูดเสียงเบา “แต่...งานของฉัน...”
“งานอะไร” เชิ่งอวี้เหนียนวางแท็บเล็ตลงอย่างไม่รีบร้อน แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “เดี๋ยวผมจัดการคุยให้”
“ไม่ต้อง ไม่ต้องค่ะ” หยุนเหมี่ยวนั่งลงตรงข้ามเขาอย่างว่องไว “จริง ๆ แล้ว...ก็ไม่ได้รีบขนาดนั้น”
เชิ่งอวี้เหนียนบนโต๊ะอาหารมีมารยาทสง่างาม และพูดไม่มากนัก
ภายใต้การดูแลอย่างสุขุมและไม่ก้าวก่ายเกินพอดีของเขา มื้อนี้ของหยุนเหมี่ยวจึงไม่ได้ทรมานนัก
สี่ทุ่ม
รถเบนท์ลีย์สีดำจอดอยู่หน้าทางเข้าอาคารหกของอพาร์ตเมนต์เยี่ยนซู
“ฉันไปก่อนนะ”
หยุนเหมี่ยวปลดเข็มขัดนิรภัย กำลังจะลงจากรถ แต่ข้อมือกลับถูกจับเอาไว้
เธอหันกลับไปมอง
เชิ่งอวี้เหนียนเปิดกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม หยิบนาฬิกาข้อมือเรือนหนึ่งออกมา