บทที่ 13 คุณมาที่นี่ได้ยังไง?
รถจอดสนิท หยุนเหมี่ยวหันไปพอดีกับที่เชิ่งอวี้เหนียนมองมา
พอสบตาเขา เธอก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที รีบดึงมือออกจากกระเป๋า
สายตาของเชิ่งอวี้เหนียนกวาดผ่านกระเป๋าเธออย่างไม่แสดงอารมณ์ ก่อนยกมือขึ้นลูบหัวเธอ
หยุนเหมี่ยวหลบโดยสัญชาตญาณ
เขายิ้มอย่างไม่ถือสา แล้วชักมือกลับ
“ขึ้นไปเถอะ เดี๋ยวจะมีคนเอาอาหารเย็นไปส่งให้”
“แล้วคุณล่ะ”
“ฉันมีประชุมต้องเข้าร่วม”
เชิ่งอวี้เหนียนจากไปได้ไม่นาน หยุนเหมี่ยวก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง
“สวัสดีค่ะ คุณหนูหยุน ฉันซางลี่ พ่อบ้านของธานจิงหยวนค่ะ คุณผู้ชายสั่งให้ห้องครัวเตรียมอาหารไว้ให้คุณหนู ตอนนี้สะดวกให้ฉันนำขึ้นไปส่งไหมคะ”
“สะดวกค่ะ ขอบคุณนะคะ”
หลังวางสาย หยุนเหมี่ยวก็อดแปลกใจไม่ได้
หยุนเหมี่ยวรู้ว่า ธานจิงหยวนตั้งอยู่ในย่านที่ดินหายากที่สุดของเหล่าผู้มีอำนาจในซ่างจิง และเป็นที่พักอาศัยปัจจุบันของเชิ่งอวี้เหนียน
เพียงแต่เธอไม่คิดว่าอาหารเย็นที่เชิ่งอวี้เหนียนพูดถึงก่อนจากไป จะต้องยกขบวนมาส่งจากที่นั่นอย่างเอิกเกริกขนาดนี้
สองวันหลังจากนั้น เชิ่งอวี้เหนียนก็ไม่ปรากฏตัวอีก หยุนเหมี่ยวจึงรู้สึกสบายใจเป็นพิเศษ
เดินออกจากอพาร์ตเมนต์เยี่ยนซูไปทางตะวันตกราวสองร้อยเมตร จะมีสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง
เรียนมาทั้งวัน กลับถึงบ้านก็วาดแบบต่ออีกครึ่งวัน หยุนเหมี่ยวจึงตัดสินใจไปเดินเล่นที่สวนเล็ก ๆ เพื่อผ่อนคลาย