บทที่ 14 เขาไม่ได้…ควรจะอยู่ปารีสหรอกเหรอ?
จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้โทรกลับหาแม่ จึงลุกขึ้นนั่งทั้งที่ผมยุ่งเหมือนรังนก แล้วกดโทรออก
“แม่คะ เมื่อกี้หนูไปเดินเล่นที่สวนมา เลยไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ค่ะ”
“อืม แม่ไม่มีอะไรหรอก แค่สั่งของกินของใช้ให้หนูน่ะ อีกไม่นานก็น่าจะส่งถึง เลยโทรมาบอกไว้”
หยุนเหมี่ยวนอนเอนกลับลงบนโซฟา คุยเรื่องสัพเพเหระกับแม่อยู่พักหนึ่ง
หลังวางสาย ความตื่นเต้นก็ยังไม่จางหาย เธอจึงเปิดกลุ่ม “น้ำท่วมเขาทอง” แล้วส่งข้อความไป
【ฉันมาแล้ว! ตั้งแถว โปรยดอกไม้ บรรเลงเพลงเลย!】
ข้อความเพิ่งส่งออกไป กลุ่มแชตที่เงียบเหงาก็ครึกครื้นขึ้นมาทันที
เออร์ซี: 【เธอกลายเป็นฟอสฟอรัสขาวไปแล้วหรือไง ทำไมจู่ ๆ ถึงคึกขนาดนี้!】
ต้าเจียง: 【สองวันก่อนหนีไปเมืองเฟิงเฉิง โดนเชิ่งอวี้เหนียนโจมตีอย่างแม่นยำ จับกุมคาที่ แล้วส่งกลับรังไปแล้วไม่ใช่หรือไง เสียสติไปแล้วเหรอ?】
ซานสุ่ย: 【……】
บางครั้งก็อยากออกจากกลุ่มขึ้นมาจริง ๆ
เสี่ยวเหอ: 【โปรยดอกไม้.gif】
เสี่ยวเหอ: 【แฟลช.gif】
เสี่ยวเหอ: 【เท้าคางรอคอย.jpg】
ดีนะที่ยังมีคนน่ารักอยู่คนหนึ่ง
ซานสุ่ย: 【@เสี่ยวเหอ รักเธอนะ ส่งหัวใจ.jpg】
ต้าเจียง: 【จริงสิ ซานสุ่ย ตั้งแต่กลับมาคราวก่อน เธอกับเชิ่งอวี้เหนียนคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?】
ซานสุ่ย: 【คืบหน้าอะไรเล่า รอเขากลับจากปารีสอีกสิบวันก่อน ถ้าเขายังจำได้ว่าฉันเป็นใครค่อยว่ากัน ฮ่า ๆ ๆ!】
กลางดึก หยุนเหมี่ยวฝันเห็นสาวสวยผมทองตาสีฟ้ารูปร่างสูงเพรียว สวมรองเท้าส้นสูงเดินตึกตัก ๆ มาหยุดตรงหน้า แล้วสะบัดเช็คใบหนึ่งใส่หน้าเธอดังเพียะ
“ไปให้พ้นจากเขาซะ ตั้งแต่วันนี้ไปเขาเป็นของฉัน”
หยุนเหมี่ยวรีบรับเช็คไว้ด้วยมือไม้พันกัน
พอนับเลขศูนย์ที่เรียงกันเป็นพรวน เธอก็หัวเราะจนสะดุ้งตื่นขึ้นมา
แหม!
หวังว่าอีกสิบวันความฝันนี้จะกลายเป็นจริงนะ