บทที่ 12 มานั่งใกล้ ๆ
ห้องรับรองวีไอพีเงียบสงบ
หยุนเหมี่ยวนั่งรออยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกเบื่อ เหลือบเห็นเป้าลูกดอกตั้งอยู่ตรงมุมห้อง จึงเดินเข้าไปหา
บนชั้นวางของที่อยู่ไม่ไกลมีลูกดอกหลายอันวางกระจัดกระจาย น้ำหนักแต่ละอันไม่เท่ากัน เธอหยิบขึ้นมาส่ง ๆ หนึ่งอันแล้วลองขว้างไปที่กลางเป้า
ลูกดอกพุ่งเฉออกไปอย่างเซ ๆ ปักลงบนขอบไม้ด้านนอกสุดของเป้าอย่างไร้เรี่ยวแรง สั่นอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะ “แปะ” ร่วงลงพื้น
หยุนเหมี่ยวหยิบลูกดอกอีกอันขึ้นมาขว้าง คราวนี้ไม่โดนแม้แต่เป้า
เธอลองอีกหลายครั้งติดกัน ผลลัพธ์ก็แทบไม่ต่างกัน
ตอนที่เธอหยิบลูกดอกอันสุดท้ายขึ้นมาอย่างหมดความสนใจ ประตูไม้เนื้อแข็งบานหนาด้านหลังก็ถูกผลักเปิดออก
เธอไม่ได้หันกลับไปทันที พยายามปรับสีหน้าให้เรียบร้อย ก่อนจะหันไปหาเขาด้วยท่าทางกระตือรือร้น
“เชิ่งอวี้เหนียน ลูกดอกนี่สนุกดีนะ คุณอยากลองไหม”
เมื่อครู่เธอยังแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเขาต่อหน้าผู้คน ตอนนี้ก็ต้องชดเชยด้วยการกระตือรือร้นให้มากกว่าเดิมสิ
เชิ่งอวี้เหนียนเหลือบมองลูกดอกที่นอนเกลื่อนอยู่บนพื้น ก่อนก้าวเข้ามาหาเธอ
เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาใกล้ หยุนเหมี่ยวก็รีบยื่นลูกดอกให้ แต่เชิ่งอวี้เหนียนไม่ได้รับไป
เขาหมุนตัวเธอให้หันไปอีกทาง แผงอกอุ่นร้อนแทบจะแนบชิดแผ่นหลัง ฝ่ามือเรียวยาวและทรงพลังวางทับลงบนมือที่เธอกำลูกดอกอยู่
ลมหายใจของเขาโอบคลุมลงมาในฉับพลัน แผ่นหลังของหยุนเหมี่ยวเกร็งขึ้นเล็กน้อย