บทที่ 23 ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้คุณไม่มีวันหลุดพ้นจากการควบคุมของเชิ่งอวี้เหนียนไปตลอดชีวิต
หยุนเหมี่ยวหันไปมอง
ห่างออกไปไม่กี่ก้าว มีชายหนุ่มในเสื้อโค้ตสีดำยืนอยู่
ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายสูงศักดิ์อย่างไม่ใส่ใจ ทั้งดูเหมือนคุณชายที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างสุขสบาย อีกทั้งยังมีกลิ่นอายเสเพลที่ไม่ยอมอยู่ใต้กฎเกณฑ์ใด
เขาล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ต ท่าทางสบาย ๆ ดูไม่เข้ากับบรรยากาศครึกครื้นของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้เลยสักนิด
เส้นผมของเขาเป็นสีเงิน
ไม่ใช่สีเงินที่ย้อมมา แต่เป็นสีที่อ่อนจางกว่านั้น จนเกือบโปร่งแสง มีปอยผมสองสามเส้นห้อยลงมาปรกหน้าผาก ปลายผมงอนขึ้นเล็กน้อย เฉียดขนตาที่หลุบต่ำของเขา
“คุณน้าชาย…ฮือ ๆ…”
“กลั้นไว้”
เสียงร้องไห้ของเด็กชายหยุดกึก
“คะ…คุณน้าชาย น้าสะใภ้กินไอศกรีมของหนูไป คุณดุแต่หนู ทำไมไม่ดุน้าสะใภ้บ้าง…”
เฮ้ย เจ้าเด็กตัวแสบ!
“ทั้งที่เรากินด้วยกันแท้ ๆ…” หยุนเหมี่ยวเพิ่งเอ่ยปากก็ชะงักไปทันที “ใครเป็นน้าสะใภ้ของเจ้ากัน?!”
เธอหันไปมองชายหนุ่มผมสีเงิน
คิดว่าควรอธิบายให้เขาฟังสักหน่อย แต่ก็รู้สึกว่ามันชวนขำเหลือเกิน
ชายหนุ่มผมสีเงินกวาดตามองใบหน้าของเธออยู่หลายวินาที ก่อนจะหัวเราะเยาะแล้วหันหลังเดินจากไปด้วยสีหน้าเหยียดหยาม
หยุนเหมี่ยว: “???”
เด็กชายเม้มปาก ปีนลงจากม้านั่งยาวแล้วเดินตามชายหนุ่มไปพลางบ่นพึมพำ
“คุณลำเอียงเข้าข้างน้าสะใภ้ คุณลำเอียงเข้าข้างน้าสะใภ้…”
หยุนเหมี่ยวยืนงงอยู่กับที่ มองแผ่นหลังของคนตัวใหญ่กับคนตัวเล็กที่เดินห่างออกไป
นี่มัน…เรื่องอะไรกันเนี่ย!
——
หยุนเหมี่ยวกับเซี่ยซีซีเดินเล่นในห้างกันตลอดบ่าย ซื้อเสื้อผ้าตามฤดูกาลมาหลายชุด