บทที่ 24 คุณเป็นพี่ชายของคนนั้นหรือเปล่า?
รูม่านตาของหยุนเหมี่ยวหดเล็กลงทันที
“พี่ชาย” ของรุ่นพี่กู่ซวง... คงไม่ใช่เชิ่งอวี้เหนียนหรอกนะ?!
ความคิดนี้ทำให้เธอตกใจจนรีบหันหลังวิ่งกลับไปทันที
เพิ่งวิ่งได้สองก้าว เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “หยุนเหมี่ยว”
ร่างของหยุนเหมี่ยวแข็งค้าง ขาทั้งสองข้างเบรกกะทันหันโดยไม่ทันขออนุญาตสมอง
วิ่งสิ วิ่งเร็ว!
สมองสั่งขาอยู่นาน แต่ขากลับขี้ขลาด ยืนนิ่งไม่กล้าขยับ
จนปัญญา หยุนเหมี่ยวจึงหมุนตัวอย่างเกร็ง ๆ หันกลับไปช้า ๆ
“แค่ก ๆ” เธอกระแอมเพื่อปรับลำคอที่ยังรู้สึกไม่ค่อยสบาย “บังเอิญจัง คุณก็มากินข้าวที่นี่เหมือนกันเหรอ”
เชิ่งอวี้เหนียนเก็บโทรศัพท์ ก่อนก้าวเดินมาหาเธอ
ท่าทีสุขุมเย็นชาและห่างเหินแบบนี้ ทำให้หยุนเหมี่ยวนึกไม่ออกเลยว่าผู้ชายตรงหน้าจะเป็นคนเดียวกับผู้ชายในสายโทรศัพท์ของรุ่นพี่กู่ซวง
แต่คนเราก็ซับซ้อน ใครจะรับประกันได้ว่าเขาจะไม่มีอีกด้านหนึ่งล่ะ?
เชิ่งอวี้เหนียนหยุดยืนตรงหน้าเธอ ร่างสูงใหญ่บดบังเธอไว้ทั้งตัว
“เห็นฉันแล้ววิ่งหนีทำไม?”
“เปล่า... ไม่มีอะไร...”
เห็นแววตาของเขาเย็นลงเรื่อย ๆ หยุนเหมี่ยวจึงเงยหน้าขึ้นน้อย ๆ พยายามฝืนยิ้มออกมา
“เมื่อกี้คุณโผล่มากะทันหัน ฉันเลยประหม่านิดหน่อย”
สายตาของเชิ่งอวี้เหนียนจับจ้องเธอไม่วางตา
“ประหม่า หรือว่าลนลาน?”
พอถูกถามเช่นนี้ สัญญาณเตือนเหนือหัวหยุนเหมี่ยวก็ดังลั่นขึ้นมาทันที