บทที่ 11 ขอเชิญคุณไปพักที่ห้องรับรองแขก
กลับถึงบ้านตอนค่ำ หยุนเหมี่ยวคอยจับตาดูโทรศัพท์ตลอดเวลา กลัวว่าจะพลาดข้อความหรือสายโทรเข้าจากเชิ่งอวี้เหนียน
แต่โทรศัพท์ของเธอกลับเงียบสนิท ไม่มีเสียงดังขึ้นเลยสักครั้ง
ก่อนเข้านอน เธอตั้งใจตรวจดูอีกครั้งว่าตัวเองปลดเบอร์โทรศัพท์ของเชิ่งอวี้เหนียนออกจากบัญชีดำแล้วหรือยัง
เมื่อยืนยันว่าปลดออกแล้ว เธอก็วางโทรศัพท์ทิ้งไว้ข้างตัว
เธอเดาใจผู้ชายอย่างเชิ่งอวี้เหนียนไม่ออกจริง ๆ
ในเมื่อเดาไม่ออก ก็ไม่ต้องคิดให้เสียเวลา
แทนที่จะเอาแต่คิดฟุ้งซ่าน สู้นอนดีกว่า
เธอดึงผ้าห่มคลุมหัว ไม่นานก็หลับสนิท
เช้าวันรุ่งขึ้น หยุนเหมี่ยวเดินออกจากห้อง ก็เห็นแม่กำลังเปลี่ยนรองเท้าตรงทางเข้า มือหิ้วถุงใบใหญ่ใบน้อยเตรียมออกไปข้างนอก
“แม่คะ เช้าขนาดนี้จะไปไหนเหรอ”
“แม่จะไปโรงแรมที่ลุงของลูกพักอยู่ แม่ซื้ออาหารเสริมมาให้คุณตา พอดีจะให้ลุงหิ้วกลับไปด้วย เสร็จธุระที่โรงแรมแล้วแม่จะแวะไปซื้อผัก เที่ยงนี้แม่จะทำเกี๊ยวให้กิน”
หยุนเหมี่ยวเดินเข้าไปหา แล้วรับถุงจากมือแม่
“ให้หนูเอาไปส่งดีกว่าค่ะ แม่ไปซื้อผักเลย จะได้ไม่ต้องวิ่งไปวิ่งมา”
เจียงจิ้งคิดอยู่ครู่หนึ่ง โรงแรมกับตลาดสดอยู่คนละทิศทางกันจริง ๆ
“ก็ดีเหมือนกัน ระหว่างทางก็ระวังตัวด้วยนะ”
เมื่อหยุนเหมี่ยวมาถึงชั้นที่ลุงกับป้าพักอยู่ในโรงแรม ก็เห็นทั้งคู่แต่งตัวเรียบร้อย ดูสดใสเปล่งปลั่งเดินออกมาจากห้องพอดี
จางซูหลานดูอารมณ์ดีไม่น้อย
“เหมียวเหมียวมาแล้วเหรอ แม่เธอเพิ่งโทรหาอาป้าจบพอดี เอาของมาให้อาป้านี่”
เธอรับของจากมือหยุนเหมี่ยว แล้วนำเข้าไปเก็บในห้อง
เจียงไหลเดินยิ้มเข้ามา “เหมียวเหมียว พวกเราก็กำลังจะออกไปพอดี รอไปด้วยกันนะ”