บทที่ 7 จะหนีไปไหน?
คงเป็นเพราะอยู่หน้าประตูบ้านตัวเอง หยุนเหมี่ยวจึงกล้าขึ้นกว่าตอนอยู่ที่หยงสี่เก๋อ
“คุณมาอยู่ที่นี่ทำไม?” เธอถามอย่างระแวดระวัง
เชิ่งอวี้เหนียนเหลือบมองมา น้ำเสียงเรียบนิ่ง “รอเธอ”
“คุณมีธุระอะไรกับฉันเหรอ?” เธอดึงเซี่ยซีซีที่อยู่ข้างหลังออกมา “ฉันกำลังจะไปกินมื้อเย็นกับเพื่อนแล้ว”
สายตาเรียบเฉยของเชิ่งอวี้เหนียนกวาดผ่านเซี่ยซีซี
เซี่ยซีซีรู้สึกเหมือนมีหนามทิ่มแทงอยู่กลางหลังทันที
เมื่อคืนตอนฟังหยุนเหมี่ยวเล่าประสบการณ์ที่หยงสี่เก๋อ เธอยังคิดอยู่เลยว่าเพื่อนของเธอขี้ขลาดนิด ๆ
แต่ตอนนี้เซี่ยซีซีเข้าใจความรู้สึกของเธอแล้ว
ให้ตายสิ... ใครจะไม่กลัวกันล่ะ
“มื้อเย็นเหรอ? มื้อเย็นอะไร?”
“ฉันกำลังลดน้ำหนัก ไม่กินมื้อเย็นอยู่แล้ว”
“เอ่อ... พวกคุณคุยกันเถอะ ฉันกลับบ้านไปปั่นยอดให้เมนของฉันดีกว่า”
พูดจบ เธอก้าวพรวดไปที่หน้าลิฟต์แล้วกดปุ่มลงรัว ๆ
รอไปสามวินาที ลิฟต์ก็ยังไม่มา เธอเลยพุ่งเข้าไปในบันไดหนีไฟแล้วเผ่นลงบันไดไป
พอเห็นเธอหนีไป หยุนเหมี่ยวก็เริ่มลนลาน จนเผลอพูดอะไรไม่คิดออกมา
“คุณรอฉันทำไม ฉันกับคุณก็ไม่ได้สนิทกันสักหน่อย!”
“ไม่สนิทกันเหรอ?”
เชิ่งอวี้เหนียนโยนสูทกับเนกไทลงบนตู้เตี้ยข้างประตูอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนยกเท้าก้าวเข้ามาใกล้เธอช้า ๆ