บทที่ 32 อยู่ข้างกายฉันดี ๆ
วางสายแล้ว เชิ่งอวี้เหนียนก็เดินเข้ามา
หยุนเหมี่ยวแต่งรอยยิ้มสดใสบนใบหน้า
“ฉันเสร็จแล้ว ไปกินข้าวกันได้แล้ว”
เธอกำลังจะหันหลังเดิน แต่กลับถูกเชิ่งอวี้เหนียนโอบเอวไว้
สาวใช้ไม่กล้ามองต่อแม้แต่นิดเดียว รีบเดินออกไปทันที
หยุนเหมี่ยวหมุนตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา
“เป็นอะไรหรือเปล่า?”
สายตาของเชิ่งอวี้เหนียนหยุดอยู่ที่หางม้าของเธอ
หยุนเหมี่ยวเผลอยกมือคลำ แล้วพบว่ามีปอยผมหลุดออกมา
เธอคิดจะมัดผมใหม่ แต่กลับพบว่ามือหนึ่งถือโทรศัพท์อยู่ ส่วนชุดที่ใส่ก็ไม่มีกระเป๋า จึงได้แต่ยื่นโทรศัพท์ให้เชิ่งอวี้เหนียน
“ช่วยถือให้ฉันหน่อยนะ”
เชิ่งอวี้เหนียนก้มมองแวบหนึ่ง ไม่ได้ยื่นมือมารับ แต่กลับลงมือถอดยางรัดผมของเธอออกโดยตรง
แม้จะดูไม่คล่องนัก แต่กลับอ่อนโยนมาก ไม่ทำให้เธอเจ็บเลยแม้แต่น้อย
หยุนเหมี่ยวเผลอกลั้นหายใจ ขนตาที่สั่นระริกค่อย ๆ หลุบลง
เธอรับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงทุกจุดที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัส
ตอนรวบปอยผมที่หลุดออกมา ปลายนิ้วของเขาเฉียดใบหู ตอนจัดเส้นผมให้เรียบร้อยก็แตะถูกท้ายทอย ส่วนตอนมัดยางรัดผม ปลายนิ้วของเขากดลงบนหนังศีรษะของเธอผ่านเส้นผม แรงไม่มากไม่น้อย แต่กลับทำให้เธอไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว
“เรียบร้อยแล้ว”
หยุนเหมี่ยวราวกับได้รับการอภัยโทษ เพิ่งถอยออกไปได้สองก้าว ก็ถูกเขาดึงกลับมาอีกครั้ง
“กลัวฉันหรือ?”
พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น หยุนเหมี่ยวถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองกำลังสั่นน้อย ๆ อยู่ตลอด
เธอส่ายหน้ารัว ๆ “เปล่า”
เธอกวาดตามองส่วนสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของเขา แววตาวูบไหว
“เพราะคุณสูงเกินไป เลยทำให้ฉันรู้สึก…กดดันนิดหน่อย”
กลัวเขาไม่เชื่อ เธอยังยกมือขึ้นเทียบให้ดูด้วย
“คุณดูสิ ฉันสูงแค่ถึง…”
ยังพูดไม่ทันจบ ร่างของเธอก็แข็งค้าง