บทที่ 31 อีกสักพัก เธอจะนอนกลางวัน
ดูหนังจบกลับถึงบ้านก็เก้าโมงครึ่งพอดี
หยุนเหมี่ยวเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ พอออกมาก็เกือบสิบโมงแล้ว
เธอนั่งลงบนโซฟา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วจู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันศุกร์อีกแล้ว
พอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวันศุกร์สัปดาห์ก่อน เธอก็รีบหากระดาษกับปากกาออกมา แล้วเขียนขยุกขยิกอย่างรวดเร็ว
คืนนี้สี่ทุ่ม เชิ่งอวี้เหนียนจะโทรหาเธอ
เธอต้องลิสต์สิ่งที่จะทำในวันเสาร์อาทิตย์นี้ให้เสร็จก่อนสี่ทุ่ม จะได้ไม่ต้องงงเป็นไก่ตาแตกถ้าเขาถามขึ้นมา
เพิ่งวางปากกา โทรศัพท์ก็ดังขึ้นพอดี
“คุณทำธุระเสร็จแล้วเหรอ”
“อืม หนังสนุกไหม”
หยุนเหมี่ยวถือโทรศัพท์แนบหู มือถือกระดาษแผ่นนั้นเดินเข้าห้องนอน แล้วเอนตัวลงบนเตียง
“สนุกค่ะ ไม่คิดเลยว่าเวยจิ้นจะมีพรสวรรค์ด้านตลกเหมือนกัน”
“ชอบหนังตลก หรือชอบเวยจิ้น”
“หนังตลกค่ะ”
หยุนเหมี่ยวตอบโดยไม่ต้องคิด
“ฉันไม่มีดาราชายคนโปรดหรอกค่ะ ปกติดูละครเรื่องไหนก็ชอบคนใหม่ไปเรื่อย”
ปลายสายเงียบไปชั่วครู่
“เอ่อ...แค่ชอบตัวละครในเรื่องค่ะ”
หัวข้อนี้ดูท่าจะเริ่มไม่ค่อยดี หยุนเหมี่ยวจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง
“พรุ่งนี้คุณยุ่งไหมคะ”
“ไม่ยุ่ง”
“อ๋อ พรุ่งนี้ฉัน...”
“หยุนเหมี่ยว”
“คะ?”
หยุนเหมี่ยวรู้ตัวว่ามีอะไรบางอย่าง
เธอรีบหยิบกระดาษที่เขียนจนเต็มขึ้นมา เตรียมพร้อมจะอ่านได้ทุกเมื่อ
เสียงของเชิ่งอวี้เหนียนดังขึ้นจากโทรศัพท์อย่างเนิบช้า น้ำเสียงไม่หนักไม่เบา
“อันอันกับชวงชวง ช่วงนี้อ้วนขึ้นมาหน่อยแล้ว”
มือที่กำกระดาษของหยุนเหมี่ยวชะงักไป
พอนึกถึงเจ้าหมาน้อยน่ารักสองตัวนั้น หัวใจเธอก็เริ่มกระสับกระส่าย ต่อให้พยายามข่มไว้แค่ไหนก็ห้ามไม่อยู่
“พรุ่งนี้...ฉันไปหาพวกมันได้ไหมคะ”