บทที่ 33 ไม่รู้ ไม่เห็น ไม่เข้าใจ ยังไงฉันก็ไม่ได้ตี
หยุนเหมี่ยวเดินชมภายในหอเก็บวัตถุโบราณอย่างอิสระ โดยมีภัณฑารักษ์เฉินเดินตามอยู่ข้าง ๆ
ของชิ้นไหนที่เธอมองนานเกินสองครั้ง ภัณฑารักษ์เฉินก็จะรีบสั่งให้คนเก็บใส่กล่องทันที
หยุนเหมี่ยวรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง จึงปฏิเสธความช่วยเหลือของเขาอย่างสุภาพ แล้วเดินเล่นไปเรื่อยเปื่อยตามลำพัง
“ฮั่วปิงหลาน”
เสียงผู้ชายดังมาจากปลายทางเดิน
หยุนเหมี่ยวเงยหน้ามอง
เป็นชายหนุ่มคนเดียวกับที่เธอเห็นในห้องรับรองเมื่อครู่
เขากำลังเดินไปทางหัวมุมตรงปลายทางเดิน
หยุนเหมี่ยวมองไม่เห็นว่าตรงหัวมุมเป็นอย่างไร แต่เดาได้ว่าฮั่วปิงหลาน คนที่เคยใส่ชุดเหมือนเธอตอนไปร้านอาหารอวี้เหอเสวียนครั้งก่อน น่าจะอยู่ตรงนั้น
เธอไม่ได้อยากรู้อยากเห็นอะไร กำลังจะเดินจากไป ก็ได้ยินเสียงดังมาจากตรงหัวมุม
“ฮั่วปิงหลาน ทำไมถึงกลับจากสิงคโปร์มาเงียบ ๆ คนเดียวแบบนี้”
“ไสหัวไป”
“ฟังฉันอธิบายก่อน ผู้หญิงคนนั้นเป็นฝ่ายเข้าหาฉันเอง อย่าเข้าใจผิดสิ ผู้หญิงคนนั้นมันหน้าด้านเองต่างหาก…อ๊าก!”
ชายหนุ่มยังพูดไม่ทันจบ ก็มีเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น
หยุนเหมี่ยวเดินเข้าไปโดยไม่ทันคิด
พอชะโงกมองเข้าไปตรงหัวมุม เธอก็ชะงักค้าง
ตรงนี้น่าจะเป็นพื้นที่พักผ่อน
ชายหนุ่มนอนคว่ำอยู่บนโต๊ะชาในสภาพน่าอนาถ
ฮั่วปิงหลานล็อกแขนเขาไว้ข้างหนึ่ง เท้าเหยียบโต๊ะชา พลางมองลงมาจากด้านบน
“หัดพูดจาให้มันดี ๆ หน่อย ฉันเกลียดผู้ชายไม่ได้เรื่องที่เอาแต่โยนความผิดให้ผู้หญิงที่สุด”