บทที่ 49 มานั่งข้างหน้าสิ
หยุนเหมี่ยวกดปิดโทรศัพท์ดัง “แปะ” ฟันกรามกัดกันจนดังกรอด
ขอแต่งงาน?
เอาใจแฟนสาวให้มีความสุข??
คู่รักงดงามกอดกันแนบแน่น???
เด็กน้อย????
ไม่มีอะไรสักอย่าง มีแต่กระดูกที่แทบจะแหลกเป็นเสี่ยง ๆ ต่างหาก!
ยังคิดจะเจอกันทุกวันอีก?????
ชาตินี้เธอไม่อยากเห็นดอกไม้ไฟอีกแล้วต่างหาก!
หยุนเหมี่ยวใช้เวลาสงบสติอารมณ์อยู่นาน ก่อนจะโทรหาเซี่ยซีซี
“เจียงเซียวกลับไปหรือยัง?”
“ยังเลย นี่ก็สิบโมงกว่าแล้ว โทรไปก็ไม่ติด”
“เธอคิดจะทำยังไง?”
“พูดตามตรง ฉันเองก็ไม่ค่อยมั่นใจ เตรียมจะสารภาพเรื่องนี้กับคุณป้าแล้ว”
“งั้นรอฉันแป๊บหนึ่งนะ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้ ไปเผชิญหน้ากับคุณป้าพร้อมเธอ”
หยุนเหมี่ยวล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องแต่งตัวแล้วลงมาชั้นล่าง
คุณชายบ้านยิ้มพลางเดินเข้ามาต้อนรับ
“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณหนูหยุน เช้านี้คุณผู้ชายไปบ้านเก่าแล้ว เขาสั่งให้ห้องครัวเตรียมอาหารไว้ให้ตลอด เผื่อคุณหนูตื่นขึ้นมาจะได้ทาน หากต้องการอะไร ก็สั่งผมได้ทุกเมื่อครับ”
หยุนเหมี่ยวหยุดฝีเท้า
“ไม่ต้องยุ่งยากหรอกค่ะคุณลุง ฉันมีธุระต้องออกไปข้างนอก”
“ได้ครับคุณหนูหยุน รอสักครู่นะครับ ผมจะไปเตรียมรถให้เดี๋ยวนี้”
“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”
ห้านาทีต่อมา หยุนเหมี่ยวก็นั่งอยู่ในรถไมบัคที่ลุงโจวเป็นคนขับ