บทที่ 48 ฉันบอกให้จบแล้วหรือยัง?
เมื่อหยุนเหมี่ยวถูกอุ้มเข้าไปในห้องนอนใหญ่ชั้นบนสุด และตรงไปยังหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ดอกไม้ไฟสีฟ้าสดใสก็พลันเบ่งบานเป็นกลุ่ม ๆ นอกหน้าต่าง
ชั่วพริบตา ม่านราตรีนอกหน้าต่างราวกับถูกระเบิดออก
ดอกไม้ไฟสีฟ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ดุจเกลียวคลื่นในทะเลลึกที่โหมกระหน่ำ หรือเศษดวงดาวนับไม่ถ้วนที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้า แต่งแต้มท้องนภายามค่ำคืนให้กลายเป็นสีน้ำเงินงดงาม ทว่าห่างเหิน
เชิ่งอวี้เหนียนวางหยุนเหมี่ยวลง โดยให้เธอหันหน้าเข้าหาหน้าต่างกระจก
เขาโอบเอวเธอจากด้านหลัง ปลายคางพาดอยู่ตรงซอกคอของเธอ
“พูดสิ”
หยุนเหมี่ยวเกร็งไปทั้งตัว
“พูด…อะไร?”
ลมหายใจร้อนผ่าวของเชิ่งอวี้เหนียนรินรดข้างลำคอของเธอ
“พูดสิ่งที่เธออยากพูดกับฉันใต้ดอกไม้ไฟ”
หยุนเหมี่ยวรู้สึกวาบหวามไปทั้งตัว ก่อนแผ่นหลังจะแข็งเกร็งขึ้นมา
ดูท่าแล้ว คำพูดที่เธอพูดไว้ในศาลาเลี่ยนเยว่แห่งหยินหลู เขาไม่เพียงได้ยิน แต่ยังได้ยินชัดทุกถ้อยคำ
หัวใจหยุนเหมี่ยวชาไปหมด
เธอพยายามหันกลับไป แต่กลับพบว่าร่างทั้งร่างถูกเชิ่งอวี้เหนียนกักไว้ในอ้อมแขน ขยับเขยื้อนไม่ได้
ดอกไม้ไฟนอกหน้าต่างส่องประกายงดงามและยิ่งใหญ่ แต่หยุนเหมี่ยวไม่มีแก่ใจจะชื่นชมแม้แต่น้อย
“เชิ่งอวี้เหนียน” น้ำเสียงของเธอมีแววอ้อนวอน “ฉันผิดไปแล้ว”
ลมหายใจของเชิ่งอวี้เหนียนชวนให้ใจเต้น ทว่าน้ำเสียงกลับเย็นชาอย่างยิ่ง “ผิดตรงไหน”
“ผิดที่…” หยุนเหมี่ยวกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ “ผิดที่ไม่ควรคิดจะพูดกับคุณว่า…”
คำสองคำสุดท้ายยังไม่ทันหลุดจากปาก มือของเชิ่งอวี้เหนียนก็พลันบีบคางเธอ แล้วบังคับให้หันหน้า ก่อนจะจูบปิดริมฝีปากเธอจากด้านหลัง