บทที่ 50 แค่คุณเอ่ยปาก ก็ได้แล้ว
เชิ่งอวี้เหนียนเอนตัวไปด้านข้าง คว้าเข็มขัดนิรภัยที่อยู่ข้างตัวเธอมา
“อยากกินอะไร”
พอเขาเข้ามาใกล้ ท้องน้อยของหยุนเหมี่ยวก็กระตุกวูบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
เธอแน่นิ่งราวกับศพ แนบตัวติดกับเบาะ ไม่กล้าขยับ
“ขะ…ข้าว…ข้าวสวยค่ะ”
เชิ่งอวี้เหนียนคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอเรียบร้อย ก่อนเหลือบมองเธอ
“ลนลานอะไร”
“ฉัน…”
เดิมทีหยุนเหมี่ยวคิดจะปฏิเสธ แต่พอนึกถึงคืนก่อนที่เธอเหนื่อยจนหลับไปในอ้อมแขนของเชิ่งอวี้เหนียน ก็รู้ว่ามีบางเรื่องที่ยังพูดกันไม่ชัดเจน
ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปก็ไม่ใช่ทาง เธอจึงตัดสินใจแต่งเรื่องเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่หยินหลูเมื่อวันก่อนขึ้นมาสักหน่อย
เอ๊ะ ไม่ใช่สิ!
เล่าให้ฟังต่างหาก
“เชิ่งอวี้เหนียน วันก่อนที่หยินหลู ฉันเห็นคุณอยู่กับพี่สาวลูกพี่ลูกน้อง เลยเข้าใจผิดว่าคุณมีคนอื่น ถึงได้พูดคำพูดแบบนั้นออกไป”
หลังจากภายในรถเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงของเชิ่งอวี้เหนียนจึงดังขึ้น
“ฉันเคยบอกไหมว่า ไม่ว่าเรื่องอะไรเกี่ยวกับฉัน อย่าเดาเอาเอง ให้มาถามฉันตรง ๆ”
“เคยบอกค่ะ แต่ตอนนั้นฉันเสียใจมาก เลยลืมไปแล้ว”
“เสียใจ” เชิ่งอวี้เหนียนมีสีหน้าเรียบเฉย “เธอเนี่ยนะ”
“เสียใจสิคะ เสียใจแน่นอน” หยุนเหมี่ยวพยักหน้ารัว “แค่ฉันเป็นคนไม่แสดงอารมณ์ออกทางสีหน้า คุณเลยไม่ทันสังเกตเท่านั้นเอง”
เชิ่งอวี้เหนียนมองเธอที่ทำท่าทางจริงจังด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ผ่านไปนาน เขาหัวเราะเบา ๆ โดยไม่มีเสียง ไม่พูดอะไรต่อ แล้วสตาร์ตรถ
หยุนเหมี่ยวอ่านไม่ออกว่ารอยยิ้มนั้นหมายความว่าอย่างไร และก็เดาใจเขาในตอนนี้ไม่ถูกเช่นกัน