บทที่ 40 เด็กหน่อยถึงจะสดใหม่ เด็กหน่อยถึงจะเถื่อนสิ!
รูม่านตาของเจียงไหลหดวูบทันที
เมื่อนึกถึงคำพูดที่ตัวเองพูดไว้เมื่อคืนในงานหมั้น เขาก็อยากตบปากตัวเองสักสองฉาด
จางซูหลานเห็นท่าทางไม่ได้เรื่องของเขา ก็ถลึงตาใส่แรง ๆ ก่อนจะลงมือเอง
“คุณเชิ่งคะ ต้องขอโทษจริง ๆ พวกเราไม่รู้เลยว่าคุณเป็นแฟนของเหมียวเหมียวลูกสาวเรา”
“คุณเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง อย่าถือสาพวกเราเลยนะคะ”
“เมื่อคืนพวกเราก็แค่เป็นห่วงในฐานะผู้ใหญ่……”
เชิ่งอวี้เหนียนปรายตามองอย่างเย็นชา
จางซูหลานรีบเปลี่ยนคำพูด
“คุณ ๆ ๆ……คุณวางใจได้ค่ะ ต่อไปพวกเราจะไม่เข้าไปยุ่งเรื่องอะไรของเด็กคนนี้อีกเด็ดขาด”
เจียงไหลก็พยักหน้าคล้อยตาม
“ใช่ ๆ ๆ ต่อไปไม่ว่าเด็กคนนี้อยากทำอะไร ครอบครัวเราจะสนับสนุนเต็มที่”
“พูดถึงเรื่องนี้ เหมียวเหมียวเติบโตมาโดยมีน้องสาวกับน้องเขยของผมทะนุถนอมราวกับไข่มุกในฝ่ามือ”
“ถึงเด็กคนนี้จะไม่ได้เกิดในตระกูลมั่งคั่ง แต่ตั้งแต่เล็กก็มีแบบแผนของกุลสตรีผู้สูงศักดิ์แล้ว”
“ทุกครั้งที่เธอมาที่สือหลี่จ้าย นอกจากไปวาดรูปหน้าคฤหาสน์หลังนั้นแล้ว เวลาที่เหลือก็แทบไม่ออกจากบ้านเลย”
“เด็กคนนี้ยังรู้ความและน่าเอ็นดูเป็นพิเศษ เพื่อนบ้านแถวนี้ชอบเธอกันมาก แม้แต่ต้าหวง สุนัขอารมณ์ร้ายของยายฮวา พอเห็นเธอทีไรก็ส่ายหางดีใจทุกครั้ง”
พูดมาถึงตรงนี้ เจียงไหลก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าเชิ่งอวี้เหนียนกำลังมองเขาอยู่
ในดวงตาดำสนิทราวหมึกมีรอยยิ้มที่ชวนให้ตีความไม่ออกเจืออยู่
ใจเจียงไหลเต้นระส่ำ เขาเดาไม่ออกว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังฝืนใจพูดประโยคที่ปูทางมาตั้งนาน และเป็นประโยคที่อยากพูดที่สุดออกมา