บทที่ 41 ให้คุณเล่นดีไหม?
พอเซี่ยซีซีได้ยินก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที
“ฉันมีทั้งเบอร์โทรศัพท์ วีแชต คิวคิว เพย์...”
“เรื่องพวกนั้นไม่ต้องรีบ เขาโสดไหม?”
ผู้ชายที่ฮั่วปิงหลานเคยเล่นด้วยมีไม่น้อย
มีทั้งพวกที่เสนอตัวเข้ามาหาเอง และพวกที่ถูกบังคับ แต่เธอไม่เคยทำลายความรักของใคร
“โสดค่ะ ต้องโสดเท่านั้น” เซี่ยซีซีชูนิ้วชี้กับนิ้วกลางชิดกัน แทบจะสาบานอยู่แล้ว
พูดจบ เธอยังใช้ศอกสะกิดหยุนเหมี่ยว “ใช่ไหม เหมี่ยว?”
“หา?” หยุนเหมี่ยวที่ตกตะลึงกับบทสนทนาของทั้งสองมาตลอดยังตั้งสติไม่ค่อยได้ “อ๋อ ใช่! โสดมาสามวันแล้ว”
“โสดมาสามวัน” ฮั่วปิงหลานหัวเราะเบา ๆ “คำพูดแบบนี้ฟังดูน่าสนุกดีนะ”
“ตัวเขายิ่งน่าสนุกกว่าอีก” เซี่ยซีซีสะบัดแขน “พี่อยากเล่นยังไงก็เล่นได้เลย!”
“พรุ่งนี้ฉันต้องไปสิงคโปร์อีกรอบ ไปจัดการเรื่องทางนั้นให้เรียบร้อย รอฉันกลับมาก่อนนะ”
“ต้องไปนานแค่ไหนคะ?”
“หนึ่งสัปดาห์”
“ต้องให้ฉันส่งข้อมูลติดต่อของเขาให้ไหมคะ?”
“ไม่ต้อง”
เซี่ยซีซีพยักหน้า
ก็จริง นี่คือลูกสาวตระกูลฮั่ว ถ้าอยากรู้ข้อมูลของใครสักคน จะต้องอาศัยเธอไปทำไม
ฮั่วปิงหลานเห็นว่าทั้งสองกินเสร็จแล้ว จึงเสนอว่า “เปลี่ยนที่ไปจิบต่อกันไหม?”
“ได้เลยค่ะ” เซี่ยซีซีตอบตกลงทันที ก่อนจิ้มแขนหยุนเหมี่ยว “เธอไหวไหม?”
หยุนเหมี่ยวยืดอกขึ้น “ฉันไหวอยู่แล้ว”
ฮั่วปิงหลานลุกขึ้นเดินออกจากร้านอาหาร ทั้งสองเดินตามเธอไป
หยุนเหมี่ยวดึงชายเสื้อเซี่ยซีซีเบา ๆ แล้วกระซิบว่า “เรื่องเจียงเซียว ไม่ต้องปรึกษาเขาก่อนเหรอ?”
“จะปรึกษาอะไรล่ะ?” เซี่ยซีซีโน้มตัวมากระซิบข้างหู “เธอไม่เห็นเหรอ วันนั้นที่อวี่โจวตู้ พอพูดถึงชินเหยียนที่ได้ใกล้ชิดกับฮั่วปิงหลาน น้ำเสียงเขาเปรี้ยวขนาดไหน?”
เปรี้ยวเหรอ?
มี...ด้วยเหรอ?!
“พี่อวี้เหนียน” ด้านหน้ามีเสียงฮั่วปิงหลานดังขึ้น ฟังดูประหลาดใจเล็กน้อย