บทที่ 39 มาดูให้คุณช่วยประเมินหน่อย
“เชิ่งอวี้เหนียน ดูทุ่งนาผืนนั้นสิ เมื่อก่อนตาของฉันเป็นคนปลูก”
“มีอยู่ปีหนึ่งตอนหน้าร้อน เป็ดของคุณปู่จางชอบวิ่งมากินต้นกล้าในทุ่งผืนนั้น ตาฉันพูดไปตั้งหลายครั้ง คุณปู่จางก็รับปากแค่ปากเปล่า เป็ดก็ยังมาเหมือนเดิม”
ฉันก็เลยแอบสังเกตอยู่หลายวัน แล้วพบว่าเป็ดของคุณปู่จางจะเดินเรียงแถวกลับบ้านเองทุกเย็น ตัวที่ใหญ่ที่สุดจะเดินนำหน้า ตามหลังกันมาเป็นพรวน
“เย็นวันนั้น ฉันนอนรออยู่ข้างทางตั้งนาน พอเป็ดเดินเรียงแถวมาถึง ฉันก็อุ้มตัวที่เดินนำหน้าไปขังไว้ในโรงเก็บฟืนบ้านยาย”
“เป็ดตัวนั้นไม่ร้องสักแอะ เอาแต่เบิกตาจ้องฉันอย่างงุนงง”
หยุนเหมี่ยวเล่าไปพลาง ทำสายตาเลียนแบบเป็ดตัวนั้นให้ดูด้วย
“เป็ดตัวที่เดินตามหลังมาถึงทางแยก พอเห็นว่าตัวนำหายไปก็พากันงงไปหมด”
“ฝูงเป็ดยืนอยู่ตรงทางแยก ร้องก๊าบ ๆ กันระงม คุณปู่จางไล่ต้อนอยู่ข้างหลัง ยิ่งไล่ก็ยิ่งวุ่นวาย เป็ดวิ่งกันไปคนละทิศละทาง”
“คุณปู่จางไล่ตั้งครึ่งชั่วโมงก็ยังต้อนเป็ดกลับบ้านไม่ได้ สุดท้ายก็ยืนด่าอยู่ตรงทางแยกว่า ‘ไอ้คนใจดำคนไหนทำเรื่องชั่ว ๆ แบบนี้!’”
“ตอนนั้นฉันแอบอยู่ในทุ่ง หัวเราะจนปวดท้องไปหมด”
“พอฟ้ามืด ฉันกลัวเป็ดจะหิวตาย ก็เลยคิดจะแอบเอาไปปล่อยคืน แต่ยายดันจับได้เสียก่อน”
หยุนเหมี่ยวเล่าไปพลาง จมดิ่งลงสู่ห้วงความทรงจำไปด้วย
วันนั้นยายพาเธอไปบ้านคุณปู่จาง เธออุ้มเป็ดไว้ในอ้อมแขน
พอคุณปู่จางเห็นเธอ สีหน้าก็ขรึมลงทันที
“ที่แท้ก็เป็นแกนี่เอง แกรู้ไหมว่าข้าต้องไล่จับเป็ดอยู่นานแค่ไหน”
ยายดึงเธอไปหลบไว้ข้างหลัง