บทที่ 16 เอาเชิ่งอวี้เหนียนมาฝึกมือก็แล้วกัน
เมื่อหยุนเหมี่ยวผลักประตูห้องส่วนตัวเข้าไป ทั้งสามคนก็มาถึงกันหมดแล้ว
“วู้ฮู้ สวยจัง” เซี่ยซีซีกวาดตามองชุดที่เธอสวม ชมไม่ยั้ง
หลินซูเหอลุกขึ้น เดินมาจับมือหยุนเหมี่ยว
“หยุนเป่า ทำไมเธอถึงยังช้ากว่าฉันอีก...”
สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของหยุนเหมี่ยว ก่อนจะชะงักไป
“ว่าทำไมเธอถึงมาช้ากว่าฉัน ที่แท้แอบไปกินไก่เสียบไม้ทอดของป้าเตียงจางมาหรือเปล่า?”
หยุนเหมี่ยวดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง “ไม่ได้กินสักหน่อย”
“ไม่ได้กิน?” หลินซูเหอชี้ริมฝีปากอวบอิ่มแสนเย้ายวนที่บวมเล็กน้อยของเธอ “แล้วทำไมปากถึงบวมเพราะเผ็ดขนาดนี้ล่ะ?”
ไก่เสียบไม้ทอดของป้าเตียงจางหน้าโรงเรียนเผ็ดมาก แต่อร่อยมากเหมือนกัน
ทุกครั้งที่กินเสร็จ ปากก็จะบวมเพราะความเผ็ด แต่ก็ยังอดใจไม่ไหวอยากกินอีก
หยุนเหมี่ยวอยากพูดแต่ก็หยุดไว้ สุดท้ายเพียงก้มหน้าขบริมฝีปากเบา ๆ
เซี่ยซีซีทำหน้าตาอยากรู้อยากเห็นแล้วขยับเข้ามาใกล้ “เชิ่งอวี้เหนียนกลับมาแล้วเหรอ?”
หยุนเหมี่ยวแกล้งทำเป็นสงบนิ่งแล้วพยักหน้า “อืม”
หลินซูเหอพลันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น หัวแทบมุดลงไปใต้โต๊ะ
พอเห็นเธอเขินจนทำตัวไม่ถูก หยุนเหมี่ยวกลับไม่เขินเสียเองแล้ว
เจียงเซียวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมองหยุนเหมี่ยวด้วยรอยยิ้มกึ่งเยาะ
“ไม่ใช่สาบานอย่างมั่นอกมั่นใจหรอกเหรอว่า พอใครบางคนกลับจากปารีสก็จะจำเธอไม่ได้แล้ว?”