บทที่ 17 เธอทนความลำบากแบบนั้นไม่ไหว และก็ไม่อยากต้องเจ็บตัว
ชินเหยียนฝืนยิ้มบาง ๆ ออกมา แล้วมองฮั่วปิงหลานอย่างประจบประแจง
“ปิงหลาน เธออย่าถือสาเลย ชุดของผู้หญิงคนนั้นดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของปลอม”
ฮั่วปิงหลานชะงักฝีเท้า
เรื่องนี้ถ้าไม่พูดออกมาตรง ๆ ก็ถือเป็นสีสันอย่างหนึ่ง
แต่พอเอามาพูดกันให้ชัดเจน มันก็ไม่ใช่สีสันอีกต่อไป หากแต่น่าขยะแขยง
เธอหัวเราะเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ถอดเสื้อคลุมออกอย่างไม่รีบร้อน
ชินเหยียนคิดว่าเธอไม่พอใจเพราะใส่ชุดซ้ำกับคนอื่น จึงลนลานขึ้นมาอย่างหนัก
“อย่าทำแบบนี้สิ เดี๋ยวฉันไปถอดเสื้อผ้าของเธอคนนั้นออกให้เดี๋ยวนี้เลย”
พูดจบ เขาก็ก้าวเท้าหนัก ๆ วิ่งตรงไปยังฝั่งตรงข้าม
“ชินเหยียน ไสหัวกลับมาเดี๋ยวนี้”
ได้ยินเสียงฮั่วปิงหลานตวาดจากด้านหลัง ชินเหยียนรู้สึกน้อยใจแทบตาย แต่กลับเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
ฮั่วปิงหลานไม่เคยใช้น้ำเสียงหนักหน่วงขนาดนี้พูดกับเขามาก่อน คงโกรธจนถึงขีดสุดแล้ว
คืนนี้เขาจะต้องระบายความแค้นแทนตัวเองและฮั่วปิงหลานให้ได้
ทางเดินฝั่งนี้ เจียงเซียวเตือนเสียงเบา
“รีบไปเถอะ ผู้ชายคนนี้เคยฝึกมา ฝีมือดี แถมยังเจ้าเล่ห์มาก พวกเราพยายามอย่าไปหาเรื่องเขาดีกว่า”
ทั้งสามคนเร่งฝีเท้า แต่ก็ยังถูกชินเหยียนวิ่งมาขวางไว้หน้าทางเข้าลิฟต์
เจียงเซียวก้าวขึ้นไปข้างหน้า ยืนบังหยุนเหมี่ยวไว้
“ชินเหยียน นายจะทำอะไร”
ชินเหยียนผลักเขาออกไป แล้วพุ่งมือไปคว้าคอเสื้อของหยุนเหมี่ยวทันที
“นังตัวดี ใส่ของปลอมแล้วยังกล้ามาอวด!”
หยุนเหมี่ยวหลบไม่ทัน เห็นมือของเขากำลังจะคว้าตัวเธอได้อยู่แล้ว
ชั่วพริบตานั้น โทรศัพท์สีดำเครื่องหนึ่งก็พุ่งออกมาจากทางเข้าลิฟต์ กระแทกเข้าที่ข้างใบหน้าของชินเหยียนเต็มแรง
แรงกระแทกหนักหน่วงจนโทรศัพท์แตกร้าวคามือ