บทที่ 43 สูญเสียอิสรภาพ
เชิ่งอวี้เหนียนเลือกชุดกระโปรงยาวชุดหนึ่งออกมาจากราวเสื้อผ้าตัดพิเศษ
หยุนเหมี่ยวส่ายหน้าอยู่ในอ้อมแขนเขา “วันนี้ฉันไม่อยากใส่กระโปรง”
เชิ่งอวี้เหนียนแขวนกระโปรงกลับเข้าที่อย่างใจเย็น
เขาขยับไปด้านข้าง เลือกชุดลำลองเนื้อผ้านุ่มสบาย แล้วยื่นให้เธอตรงหน้า
หยุนเหมี่ยวพยักหน้า “เอาชุดนี้แหละ”
เชิ่งอวี้เหนียนวางเธอลงบนพรมเนื้อนุ่ม แล้วลงมือเปลี่ยนเสื้อผ้าให้
เมื่อมือของเขาแตะสายเสื้อชุดนอน หยุนเหมี่ยวก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
“ฉันเปลี่ยนเองได้”
เชิ่งอวี้เหนียนเหลือบมองเธอ ก่อนใช้มือใหญ่โอบเอวแล้วดึงเธอกลับมา จากนั้นก็ช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้
“กินข้าวเที่ยงเสร็จ ฉันจะไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัย”
หยุนเหมี่ยวเม้มปาก กลืนคำว่า “ฉันอยากไปเอง” ลงคออย่างฝืนใจ
“อ๋อ”
หลังมื้อกลางวัน หยุนเหมี่ยวเดินตามเชิ่งอวี้เหนียนออกจากวิลล่า
สวี่ชวนยืนอยู่หน้ารถไมบัคสีดำ เปิดประตูที่นั่งด้านหลังให้เธอแล้ว
“ขอบคุณค่ะ”
หยุนเหมี่ยวสงสัยอยู่หน่อย ๆ ว่าวันนี้ทำไมถึงเปลี่ยนรถ
พอขึ้นไปนั่งแล้วถึงได้รู้ว่าที่นั่งด้านหลังกว้างขวางมาก นั่งสบายกว่าเดิมเสียอีก
ธานจิงหยวนอยู่ไม่ใกล้กับมหาวิทยาลัยเยี่ยน แม้รถจะนั่งสบายมาก อาการปวดเมื่อยตามตัวของหยุนเหมี่ยวจะบรรเทาลงไปไม่น้อย แต่เธอก็ยังรู้สึกทรมานอยู่ดี
ขณะที่รถกำลังจะถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยเยี่ยน หยุนเหมี่ยวก็ได้รับสายจากหลินซูเหอ
“หยุนเป่า คืนนี้แม่ฉันจะทำซี่โครงหมูราดซอสหวาน ของโปรดเธอกับซีซีเลยนะ ซีซีจะมาคืนนี้ เธอว่างไหม”
หยุนเหมี่ยวกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที “ว่างสิ!”
เธอกำลังหาข้ออ้างเพื่อหลบเลี่ยงการเจอเชิ่งอวี้เหนียนคืนนี้อยู่พอดี
พอวางสาย รถก็จอดหน้าประตูมหาวิทยาลัยพอดี
“เชิ่งอวี้เหนียน คืนนี้ฉันจะไปกินข้าวเย็นที่บ้านหลินซูเหอ”