บทที่ 44 ช่างทรมานคนเก่งจริง ๆ
หยุนเหมี่ยวเหนื่อยมากแท้ ๆ แต่พยายามข่มตาอยู่นานก็ยังไม่ง่วง
โทรศัพท์ไม่ดังขึ้นอีกเลย ทำให้เธอรู้สึกกระวนกระวายใจ
จนปัญญา เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาเชิ่งอวี้เหนียน
【เมื่อกี้ฉันอาบน้ำอยู่ เลยไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ ฉันจะนอนแล้วนะ ราตรีสวัสดิ์】
ส่งข้อความเสร็จ เธอถึงได้วางใจเข้านอน
หลายวันต่อมา หยุนเหมี่ยวพยายามหลบเลี่ยงเขาเท่าที่จะทำได้
ไม่รู้ว่าช่วงนี้เชิ่งอวี้เหนียนยุ่งอยู่หรือเปล่า เขาไม่ได้บีบบังคับเธอมากเกินไป เพียงแต่มีคนมาส่งอาหารให้ตรงเวลาทุกวัน
ยังคงเป็นอาหารที่ทำจากธานจิงหยวนแล้วส่งมาให้ ทุกจานล้วนถูกปากเธอ
ทุกวันมีของอร่อยกิน แถมยังไม่ต้องเผชิญหน้ากับเชิ่งอวี้เหนียน ชีวิตแบบนี้ช่างวิเศษราวกับอยู่บนสวรรค์!
วันนี้หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ เธออารมณ์ดีจึงลงไปเดินเล่นที่ลานเล็ก ๆ ใต้ตึก
เรียกแมวมาหา หยอกหมาเล่น ว่าง ๆ ก็แกล้งทำให้เด็ก ๆ ตกใจอีกสักสองสามคน
เดินเล่นรอบหนึ่งแล้วก็รู้สึกสนุกไม่น้อย
พอเดินจนพอใจ เธอกำลังจะออกจากลานเล็ก ๆ เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจก็ดังมาจากไม่ไกล
“ช่วยด้วย ช่วยด้วย เขาบ้าไปแล้ว!”
เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังวิ่งล้มลุกคลุกคลานตรงมาทางลานเล็ก ๆ
ด้านหลังเธอมีชายคนหนึ่งตามมา ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาคลุ้มคลั่ง ในมือถือมีดวาววับเล่มหนึ่ง กำลังฟันสะเปะสะปะไปทั่ว
“กล้าแอบไปเจอผู้ชายคนอื่นลับหลังฉันเหรอ ฉันจะฟันแกให้ตาย!”
ลานเล็ก ๆ พลันเกิดความโกลาหล
หยุนเหมี่ยวเห็นผู้หญิงคนนั้นวิ่งตรงมาทางตน ยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็มีชายร่างสูงใหญ่กำยำสองคนปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน
ชายคนหนึ่งก้าวมาขวางหน้าเธออย่างรวดเร็วและมั่นคง
ชายอีกคนใช้ท่าจับกุมอย่างแม่นยำและรุนแรง คว้าข้อมือของคนถือมีดไว้ทันที แล้วบิดกลับไปอีกด้าน