บทที่ 42 อยากขอเลิกจะแย่ แต่ก็ไม่กล้า
น้ำเสียงของเขาราวกับมีตะขอที่มองไม่เห็นซ่อนอยู่เกี่ยวพัน ดึงให้หยุนเหมี่ยวรู้สึกซาบซ่านสั่นสะท้านลึกถึงกระดูกและไขกระดูก
ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ทำให้เธอทำตัวไม่ถูกอย่างยิ่ง
“เชิ่งอวี้เหนียน ฉัน…ยังเด็กอยู่”
เชิ่งอวี้เหนียนจุมพิตเบา ๆ ลงบนหว่างคิ้วที่ขมวดมุ่นของเธอ
“ไม่เด็กแล้ว”
เขาจูงมือเธอ เดินไปทางห้องน้ำ
“โตพอที่จะเล่นกับผู้ชายได้แล้ว”
เมื่อมาถึงหน้าห้องน้ำ เชิ่งอวี้เหนียนก็ทำท่าทางราวกับต่อรองกันได้ง่าย ๆ
“อาบเอง หรืออาบด้วยกัน?”
หยุนเหมี่ยวตอบทันทีโดยไม่ลังเล “อาบเอง”
พูดจบ เธอก็พุ่งเข้าไปในห้องน้ำแล้วรีบปิดประตู
เธอพิงประตูอยู่ด้านหลัง หายใจอย่างยากลำบาก รู้สึกเหมือนตัวเองใกล้จะเป็นลมเพราะขาดอากาศหายใจเต็มที
หลังจากตั้งสติอยู่พักใหญ่ เธอก็เริ่มเดินวนไปมาในห้องน้ำกว้างขวาง
โถสุขภัณฑ์อัจฉริยะตรวจจับได้ว่าเธอเดินเข้าใกล้ จึงเปิดฝาให้อัตโนมัติ เธอเลยนั่งแหมะลงไปทั้งอย่างนั้น
นั่งไปนั่งมา จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นได้ รีบประนมมือเข้าด้วยกัน
“ประจำเดือนมา ประจำเดือนมา รีบมาเร็ว ๆ เข้า!”
หลังจากอธิษฐานอย่างเลื่อมใสเกินสิบรอบ เธอก็ค่อย ๆ ตรวจดูอย่างระมัดระวัง
หา?
ปกติเวลานี้ประจำเดือนต้องมาสิ?
ทำไมถึงยังไม่มา?
ทำไมเทพธิดาประจำเดือนของเธอถึงไม่ทำตามบทล่ะ?
ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร
ไม่ต้องลน ไม่ต้องลน
ปกติผู้ชายมักจะได้รับโทรศัพท์แปลก ๆ ในเวลาแบบนี้ แล้วถูกเรียกตัวออกไป เรื่องนี้ก็จะได้ยุติลง
ใช่ ๆ ต้องเป็นแบบนั้นแน่
เธอประนมมืออีกครั้ง แล้วอธิษฐานอย่างเลื่อมใส