บทที่ 18 เกมมือถือแนวจีนโบราณอะไรนั่น ยึดมาให้ฉัน!
ไม่นานนัก สวี่ชวนก็หิ้วถุงของขวัญสวยงามหลายใบมาเปิดประตูรถฝั่งนี้ เชิ่งอวี้เหนียนจึงคลายอ้อมแขนจากเธอ
“คุณหนูหยุน ผมไปส่งคุณขึ้นไปครับ”
หยุนเหมี่ยวลงจากรถ มองถุงของขวัญในมือเขา
“ของพวกนี้...ให้ฉันทั้งหมดเลยเหรอคะ”
“ครับ คุณหนูหยุน”
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกัน เชิ่งอวี้เหนียนก็ลงจากรถแล้วเดินอ้อมตัวรถเข้ามา
เขาหยิบกล่องของขวัญใบหนึ่งออกจากถุงหลายใบ แล้วเปิดออก
เป็นนาฬิกาข้อมืออีกเรือน
หน้าปัดโลหะผิวด้านจับคู่กับสายหนังสีน้ำตาลเข้ม ให้ความรู้สึกสุขุมนุ่มลึก แค่มองก็รู้ว่าราคาไม่ธรรมดา แต่ก็ดูเรียบหรูเหมาะกับการสวมใส่ในชีวิตประจำวัน
เชิ่งอวี้เหนียนยกมือเธอขึ้น ปลายนิ้วลูบผ่านข้อมือ ก่อนปรับสายอย่างสง่างาม
หยุนเหมี่ยวเงยหน้ามองเขา “ทำไมคุณถึงให้ของขวัญฉันเยอะขนาดนี้คะ”
เชิ่งอวี้เหนียนสวมนาฬิกาให้เธอเรียบร้อยแล้ว ใช้ปลายนิ้วกดเบา ๆ ตรงรอยต่อระหว่างสายกับผิวของเธอ เมื่อแน่ใจว่าพอดีแล้วจึงเงยหน้ามองเธอ
“วันครบรอบ”
หยุนเหมี่ยวชะงักไปเล็กน้อย
วันครบรอบเหรอ
วันครบรอบอะไร
อ้อ ใช่แล้ว!
แก้มของหยุนเหมี่ยวค่อย ๆ แดงระเรื่อขึ้นอย่างรวดเร็ว ลามไปจนถึงหลังหู แม้แต่ลำคอก็ยังมีสีชมพูจาง ๆ
ตอนนั้นเธอแค่พูดออกไปลอย ๆ ไม่คิดว่าเขาจะจำได้จริง ๆ
“ขอบคุณค่ะ งั้นฉันขึ้นไปก่อนนะคะ”
เธอเพิ่งจะหันหลังจากไป ข้อมือก็ถูกใครบางคนคว้าไว้
เธอหันกลับมามอง แก้มที่แดงระเรื่อทำให้เธอดูทั้งว่านอนสอนง่ายและงดงามเย้ายวน
สายตาของเชิ่งอวี้เหนียนไล้ผ่านใบหน้าเธอ ก่อนหยุดอยู่ที่ริมฝีปากซึ่งเผยอเล็กน้อย แววตาของเขาค่อย ๆ ลุ่มลึกขึ้น