บทที่ 25 เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อย
หยุนเหมี่ยวส่ายหน้า รู้สึกว่าตัวเองไม่มีอะไรอยากถามจริง ๆ
ที่สำคัญคือเธอไม่กล้าถามอะไรส่งเดช กลัวจะทำให้เรื่องยิ่งแย่ลง
“ไม่อยากถามก็ไม่เป็นไร”
เชิ่งอวี้เหนียนโน้มตัวลงเล็กน้อย ขยับเข้าใกล้เธอมากขึ้น
“ต่อไปไม่ว่าเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับฉัน อย่าไปฟังคำพูดของคนอื่น และอย่าคิดเดาเอง มีอะไรสงสัยก็ถามฉันตรง ๆ ทำได้ไหม”
หยุนเหมี่ยวพยักหน้าแรง ๆ “ได้”
เชิ่งอวี้เหนียนยกมุมปาก ก่อนดึงจานกระเบื้องสีขาวมาไว้ตรงหน้าเธอ
“กินตอนยังร้อนอยู่”
หยุนเหมี่ยวไม่คิดเลยว่าเนื้อปูในจานนี้เขาจะแกะไว้ให้เธอ
จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสายจากเซี่ยซีซี
“ฉันเดินหาจนทั่วก็ไม่เจอเธอ หลงทางหรือเปล่า”
“ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้แหละ”
เพราะรู้ใจกันดี เซี่ยซีซีจึงไม่ได้ถามต่อ “โอเค รอเธอนะ”
หยุนเหมี่ยววางสายแล้วหันไปมองเชิ่งอวี้เหนียน
“ฉันเอากลับไปกินได้ไหม”
เชิ่งอวี้เหนียนประคองท้ายทอยของเธอ โน้มลงแตะหน้าผากเธอเบา ๆ
“ไปเถอะ”
ตอนหยุนเหมี่ยวผลักประตูห้องส่วนตัวที่เซี่ยซีซีกับเจียงเซียวอยู่ ทั้งสองคนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหารกอดอกมองเธอด้วยท่าทางพร้อมเพรียงกัน
“เมื่อกี้ฉันเจอเชิ่งอวี้เหนียนมา” เธอสารภาพตามตรง
ทั้งสองคนมองจานกระเบื้องในมือเธอ ก่อนเบ้ปาก “แหม ๆ ๆ!”
ไม่นานนัก พนักงานเสิร์ฟก็ยกปูน้ำเนยสีเหลืองทองจานหนึ่งมาวางบนโต๊ะ
เจียงเซียวเลิกคิ้ว “ประธานเชิ่งใจกว้างจริง ๆ”