บทที่ 26 ผมคือเชิ่งอวี้เหนียน
เดินออกมาถึงประตูโรงเรียน เซี่ยซีซีหันไปมองหยุนเหมี่ยว
“ลู่อินถือเป็นผู้ชายที่มีสถานะสูงที่สุดและหล่อที่สุดในโรงเรียนเราแล้ว ผู้หญิงที่ตามจีบเขาคงมีไม่น้อยเลยใช่ไหม”
“ไม่รู้สิ ไม่เคยสนใจ”
“โรงเรียนเรามีผู้หญิงสวยตั้งเยอะ แล้วทำไมเขาถึงยังไม่มีแฟนนะ”
“อาจเพราะสายตาสูงเกินไปมั้ง”
จบกัน ดูก็รู้ว่าเด็กคนนี้ไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ
เซี่ยซีซีส่ายหน้า
ช่างเถอะ บางเรื่องไม่จำเป็นต้องพูดออกไปให้เธอทุกข์ใจเพิ่ม
“ซีซี หยุนเป่า”
ด้านหลัง หลินซูเหอวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาทั้งสองคนอย่างดีใจสุดขีด จนลืมรักษาภาพลักษณ์ไปเสียสนิท
“เมื่อกี้ฉัน…” เธอวิ่งมาตลอดทาง จึงหอบเล็กน้อย
หยุนเหมี่ยวลูบหลังเธอเบา ๆ “ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ พูด”
“เมื่อกี้ฉันได้รับโทรศัพท์จากรุ่นพี่กู่ซวง เธอบอกว่ารู้สึกเกรงใจที่คราวก่อนทำของฉันตกค้างไว้ที่หยงสี่เก๋อ เลยแนะนำให้ฉันไปเป็นผู้ช่วยช่างแต่งหน้าที่เฉิงหยวนวันนี้ เพื่อไปสังเกตการณ์และเรียนรู้”
“อ๊า!” เซี่ยซีซีร้องลั่นขึ้นมาทันที “งั้นเธอก็มีโอกาสได้เจอเฟย์ลั่วไป๋ใช่ไหม”
“ใช่” หลินซูเหอพยักหน้าหงึก ๆ “เผลอ ๆ อาจมีโอกาสขอลายเซ็นด้วยนะ”
“อ๊าาาา!” เซี่ยซีซีโผเข้าไปกอดเธอ แล้วจูบแก้มเธอรัว ๆ “เธอคือความหวังของคนทั้งหมู่บ้านเลยนะ!”
หยุนเหมี่ยวพลอยตื่นเต้นไปด้วย จึงขยับเข้าไปหา “เสี่ยวเหอของเราเก่งจริง ๆ เลย”
หลินซูเหอเขินเล็กน้อย “ที่ไหนกัน ฉันก็แค่อาศัยบารมีรุ่นพี่กู่ซวงเท่านั้นเอง”