บทที่ 21 ผมไม่มีแผนจะคบกันแบบลับ ๆ “เธอนั่งรอก่อนนะ ฉันไปเอาน้ำมาให้”
หยุนเหมี่ยวเดินไปทางห้องครัว
เชิ่งอวี้เหนียนนั่งลงบนโซฟา
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่หนังสือภาพปกแข็งเล่มใหญ่ซึ่งวางอยู่ข้างตัว
บนปกเป็นภาพเหมือนของชายชราคนหนึ่ง ใบหน้าซูบผอม ดวงตาคมกริบ สวมชุดฉางซานในสมัยสาธารณรัฐจีน
บนสันหนังสือพิมพ์อักษรสามตัวไว้ว่า “ซ่งปิงจง”
ตอนหยุนเหมี่ยวถือแก้วน้ำออกมาเห็นภาพนี้เข้า ก็รีบเดินไปเก็บหนังสือภาพอย่างทะนุถนอม
ไม่นานอาหารเย็นก็ถูกส่งมา คนที่มาส่งยังคงเป็นคุณชายบ้าน
อาหารจานที่ครั้งก่อนเธอคีบกินบ่อย คราวนี้มีมาครบทุกอย่าง ไม่ขาดแม้แต่จานเดียว
ตลอดมื้ออาหาร บรรยากาศบนโต๊ะค่อนข้างเงียบสงบ
หลังอาหาร เชิ่งอวี้เหนียนยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้กินข้าว
หยุนเหมี่ยวเหลือบมองคนฝั่งตรงข้าม
เมื่อเห็นว่าเขามีเรื่องจะพูดกับเธอ เธอก็รู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อย จึงลุกขึ้นเก็บชามกับตะเกียบ
“วางไว้เถอะ” เชิ่งอวี้เหนียนเอ่ยเสียงทุ้มแผ่ว “เดี๋ยวมีคนมาเก็บ”
“ค่ะ” หยุนเหมี่ยวนั่งลงบนเก้าอี้เบา ๆ
เชิ่งอวี้เหนียนยกแก้วขึ้น จิบน้ำอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะเข้าเรื่อง
“เล่าให้ฟังหน่อย เหตุผลที่วันนี้รีบขึ้นรถที่โรงเรียนคืออะไร”
นิ้วของหยุนเหมี่ยวกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“วันนี้ฉัน……”
เธอพูดได้ไม่กี่คำก็ชะงักไป ดูเหมือนไม่กล้าพูดต่อ
เชิ่งอวี้เหนียนเงยหน้ามองเธอ
“หยุนเหมี่ยว”
“คะ?”
ข้อนิ้วเรียวยาวของเขาเคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ หนึ่งครั้ง
“มีคนที่ชอบอยู่ในโรงเรียนเหรอ?”
“……” หยุนเหมี่ยวชะงักไป ไม่คิดว่าเขาจะถามแบบนี้
“บอกฉันได้ไหมว่าเป็นใคร?” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนสุภาพ ฟังแล้วชวนให้คนคลายความระแวดระวังได้ง่าย