บทที่ 20 เขานี่…จะกลับบ้านพร้อมเธอเหรอ?
ก่อนคาบสุดท้ายจะเลิก หยุนเหมี่ยวก็เริ่มแอบเก็บข้าวของอย่างลับ ๆ
พอหมดคาบ เธอก็เป็นคนแรกที่พุ่งออกจากประตูหลังของห้องเรียนขั้นบันได
เชิ่งอวี้เหนียนหน้าตาโดดเด่นเกินไป ถ้ามารับเธอถึงห้องเรียน เธอได้ดังขึ้นมาจริง ๆ แน่
อย่างที่คำกล่าวว่าไว้ คนกลัวมีชื่อเสียง หมูกลัวตัวอ้วน
ที่สำคัญที่สุดคือ ถ้าคบกันอย่างเปิดเผยเกินไป ก็ไม่เป็นผลดีต่อการเลิกรากันในอนาคต
เซี่ยซีซีกับหลินซูเหอสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะตามไปอย่างรู้ใจกัน
ไม่ใช่ว่าอยากติดรถไปด้วยหรอก แค่อยากดูเรื่องสนุกเท่านั้น
เพราะออกมาเร็ว ทางเดินจึงโล่งมาก แทบไม่มีคนเลย
ทั้งสามเพิ่งวิ่งมาถึงหน้าตึกเรียน รถเบนท์ลีย์สีดำคันหนึ่งก็แล่นฝ่าม่านฝนเข้ามา จอดชิดบันไดหน้าตึกอย่างมั่นคง
ประตูเบาะหลังเปิดออก ชายหนุ่มถือร่มสีดำก้าวลงจากรถ
ใต้ร่มสีดำ เค้าโครงด้านข้างใบหน้าของชายหนุ่มคมชัด เผยให้เห็นแรงกดดันที่ถูกข่มกลั้นเอาไว้
หลินซูเหอพูดเสียงเบาว่า “มาตรงเวลาจังเลยนะ ไม่ใช่ว่าคนใหญ่คนโตแบบนี้มีประชุมไม่รู้จบทุกวัน จนไม่ป่วยเป็นโรคกระเพาะก็ต้องยุ่งจนมีแต่กาแฟคอยประทังชีวิตหรอกเหรอ?”
“ฉันว่าเธอดูละครมากไปแล้ว” เซี่ยซีซีตบไหล่หยุนเหมี่ยวเบา ๆ “เธอไปก่อนเถอะ”
หยุนเหมี่ยวหันไปมองทั้งสองคน “หรือพวกเธอจะไปกับฉันด้วย?”
ทั้งสองถอยหลังพร้อมกัน “ไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถอะ”
ระหว่างที่คุยกัน เชิ่งอวี้เหนียนก็ถือร่มเดินเข้ามาแล้ว ฝีเท้าอันมั่นคงเหยียบลงบนบันได น้ำขังตื้น ๆ กระเพื่อมแผ่ออกไป
เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยจากทางเดินดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ หยุนเหมี่ยวรีบเดินเข้าไปหาเขา