บทที่ 47 ดอกไม้ไฟ
ได้ยินคำว่า “เชิ่งซื่อเฉิน” อย่างไม่ทันตั้งตัว หยุนเหมี่ยวที่กำลังกัดซี่โครงหมูราดซอสหวานอยู่ก็ชะงักไปเล็กน้อย
เชิ่งอวี้เหนียนหันมามองเธอ น้ำเสียงแฝงความไม่ใส่ใจอยู่หลายส่วน “เป็นอะไร”
“ไม่มีอะไร” หยุนเหมี่ยวรีบส่ายหน้า “ซี่โครงอร่อยมาก”
เชิ่งอวี้เหนียนไม่ได้พูดอะไร เพียงคีบอีกชิ้นใส่ชามให้เธอ
แต่เชิ่งซูถงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกลับมองเห็นความผิดปกติ และเดาได้ว่าเรื่องนี้คงไม่ธรรมดา
“แปลกจริง เชิ่งซื่อเฉินเป็นคนเก็บความลับไม่อยู่ที่สุด คราวนี้กลับใจเย็นได้เสียอย่างนั้น ถึงกับไม่เอาเรื่องนี้ไปอวดใครต่อใคร”
เห็นคนสองคนฝั่งตรงข้ามไม่รับคำ เชิ่งซูถงก็รู้สึกสนุกขึ้นมา จึงคิดจะแกล้งหยอกพวกเขา
“พูดถึงแล้ว ฉันก็ไม่ได้เจอซื่อเฉินมานาน ไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นหนีไปเที่ยวที่ไหนอีกแล้ว”
“ซื่อเฉินยังหนุ่มยังแน่น แถมเป็นที่ชื่นชอบของสาว ๆ ไม่เหมือนพวกเราวัยนี้ที่ไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงแล้ว”
“ลองนับอายุของซื่อเฉินดู ก็ใกล้เคียงกับหยุนเหมี่ยวเลยนะ ทั้งสองคนน่าจะมีเรื่องคุยกันเยอะ คงคุยกันถูกคอแน่ ๆ...”
เชิ่งซูถงยังพูดไม่ทันจบ เชิ่งอวี้เหนียนก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาสวี่ชวน
“คดีซื้อกิจการหลักที่อเมริกา ให้เพ่ยวี่ไปติดตามดูแล พรุ่งนี้เช้าออกเดินทาง ระยะเวลาหนึ่งปี”
เชิ่งซูถงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห “คุณ...”
“กินข้าวเถอะ” เชิ่งอวี้เหนียนวางโทรศัพท์ลงอย่างไม่รีบร้อน “กินให้เสร็จเร็วหน่อย กลับไปช่วยพี่เขยเก็บกระเป๋าเดินทาง”