บทที่ 46 คืนนี้ ต่างคนต่างรักษาตัวด้วย!
เวลานี้ ทั้งสองคนในศาลาเลี่ยนเยว่กลัวว่าจะถูกคนพบเข้า จึงฟุบอยู่บนโต๊ะหันหน้าเข้าหากันมาตลอด
เซี่ยซีซีเหลือบมองเวลา หนึ่งทุ่มสี่สิบห้า
ฮั่วปิงหลานกับเจียงเซียวได้นัดกันไว้ตอนสองทุ่ม ดูท่าคงต้องรออีกสักพัก
“เหมี่ยว เมื่อกี้เห็นหรือเปล่า ผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามเชิ่งอวี้เหนียนดูมีเสน่ห์มากเลยนะ ฉันเพิ่งเคยเห็นผู้หญิงที่ใส่ชุดกี่เพ้าได้สวยขนาดนั้น”
“เห็นแล้ว เข้ากับเขาดีเหมือนกัน”
“เดี๋ยวนะ สรุปว่าเธอเป็นแฟนเขาจริงหรือเปล่า?”
“เป็นแฟนแล้วทำไม เป็นแฟนแล้วพูดความจริงไม่ได้หรือไง?”
“ได้ๆ แต่พูดเรื่องจริงจังหน่อย ช่วงนี้เธอกับเขาไม่ได้ทะเลาะกันใช่ไหม”
“ไม่เห็นทะเลาะกันนี่”
“แล้วมีอะไรผิดปกติบ้างไหม?”
“ไม่มี...”
เดี๋ยวก่อน
จู่ๆ หยุนเหมี่ยวก็นึกอะไรขึ้นได้ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าต่างแชตกับเชิ่งอวี้เหนียน
ข้อความสุดท้ายคือคำว่า “ขอบคุณ” ที่เธอส่งไปเมื่อคืน
ส่วนเขา... ไม่ได้ตอบกลับมา
ตั้งแต่รู้จักกันมา เวลาคุยโทรศัพท์ เขาจะรอให้เธอวางสายก่อนเสมอ
เวลาแชตกัน ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรเป็นประโยคสุดท้าย เขาก็จะตอบกลับทุกครั้ง ไม่เคยปล่อยให้บทสนทนาจบลงด้วยคำพูดของเธอ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการไม่ตอบข้อความเลย
อีกอย่าง วันนี้เขาแต่งตัวค่อนข้างสบายๆ คนที่นั่งตรงข้ามเขาคงเป็นคนสนิท
แต่เท่าที่เธอรู้ เขาเป็นลูกคนเดียวของบ้าน ไม่มีพี่สาวหรือน้องสาว
หรือว่า... เขามีคนใหม่จริงๆ แล้ว?
แต่ไม่เร็วไปหน่อยหรือ?
แต่ว่าเขากับเธอก็คืบหน้ากันเร็วเหมือนกันนี่