บทที่ 27 มารับแฟนสาว
ในห้องหนังสือที่บ้านมีแผ่นเสียงของเธอเรียงเป็นแถวยาวเต็มฝาผนัง ตั้งแต่แผ่นเสียงไวนิล ซีดี ไปจนถึงฉบับดิจิทัล ทุกแผ่นเธอเคยฟังกับแม่มานับครั้งไม่ถ้วน
เสิ่นอี้ชิงนั่งลงหน้าเปียโน ยกมือขึ้นแล้วกดโน้ตตัวแรก
ดวงตาของหยุนเหมี่ยวแดงก่ำ
ทำนองคุ้นเคยเหล่านั้น เสียงจากแผ่นเสียงที่แม่เปิดให้ฟังมานับครั้งไม่ถ้วน ตอนนี้อยู่ตรงหน้าเธออย่างเป็นจริงเป็นจัง จนน่าเหลือเชื่อ
บทเพลงจบลง
เสียงปรบมือดังขึ้น
หยุนเหมี่ยวกำลังจะปรบมือตาม ถึงเพิ่งรู้ว่ามือข้างหนึ่งของตัวเองกำข้อมือเซี่ยซีซีไว้แน่น
เธอคลายมือออก
ทั้งคู่ชูข้อมือที่แดงเถือกของตัวเองขึ้นมา แล้วหัวเราะออกมาอย่างโง่เขลา
การแสดงจบลง ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์บอกหยุนเหมี่ยวว่าเชิ่งอวี้เหนียนกำลังรอเธออยู่ในห้องรับรองแขกพิเศษ
เซี่ยซีซีตัดสินใจกลับไปกับหลินซูเหอ จึงไม่ได้ไปเป็นเพื่อนเธอ
หยุนเหมี่ยวไม่อยากรบกวนผู้อำนวยการอีก จึงถามทางไปห้องรับรอง แล้วเดินไปเอง