บทที่ 36 ไปบ้านคุณยายของผมเหรอ?
“เพี๊ยะ!”
เชิ่งซื่อเฉินกระแทกรหัสคิวอาร์ในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง
เขาจ้องหยุนเหมี่ยวเขม็ง
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงเรื่องที่มีคนพูดถึงเมื่อสัปดาห์ก่อนว่าเห็นผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ข้างกายเจ็ดก็ที่เฉิงหยวน
อีกอย่าง หลังจากคุณปู่ห้าเสียชีวิตเมื่อสองปีก่อน เจ็ดก็เคยไปพักอยู่ที่วิลล่าในสือหลี่จ้ายช่วงหนึ่ง ทั้งสองคนอาจลอบคบหากันมานานแล้วก็เป็นได้
ท่ามกลางสายตาของทุกคน เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
“คุณหนูหยุน คืนนี้ผมเสียมารยาทไปมาก ขอให้คุณอย่าถือสา”
พูดจบ เขาก็รินเหล้าขาวเต็มแก้วแล้วดื่มจนหมด
“ขอโทษครับ ผมขอตัวก่อน”
หลังเชิ่งซื่อเฉินจากไป คนทั้งโต๊ะต่างมองหน้ากัน แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาสักคำ
ในซ่างจิง คนที่ทำให้คนตระกูลเชิ่งต้องดื่มเหล้าลงโทษตัวเองได้ จะต้องมีสถานะขนาดไหนกัน?
หยุนเหมี่ยวเดินไปหาเจียงจื้อเซี่ย
“พี่จื้อเซี่ย ยินดีด้วยกับงานหมั้นนะคะ ฉันมีธุระ ขอตัวก่อนค่ะ”
เจียงจื้อเซี่ยลุกขึ้น “ได้จ้ะ เดินทางระวังนะ”
หยู่มงรีบลุกขึ้นตาม “ผมจัดรถไปส่งคุณ”
“ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ”
หยุนเหมี่ยวปฏิเสธอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินออกไป
หยู่มงมองตามแผ่นหลังของเธอ แววตาวูบไหวอยู่หลายครั้ง
สาเหตุที่วันนี้เขาเอาแต่เงียบ เพราะครั้งก่อนที่เมืองเฟิงเฉิง จางซูหลานกับเจียงไหลดูไม่ออก ไม่ได้หมายความว่าเขาจะดูไม่ออกด้วย
เพียงแต่เขาไม่แน่ใจว่าหยุนเหมี่ยวกับเชิ่งอวี้เหนียนมีความสัมพันธ์แบบไหนกันแน่
แต่จากปฏิกิริยาของเชิ่งซื่อเฉินเมื่อครู่ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเชิ่งอวี้เหนียนต้องไม่ธรรมดาแน่นอน
หยุนเหมี่ยวออกจากห้องจัดเลี้ยงแล้วแวะเข้าห้องน้ำ