บทที่ 35 คิดถึงคุณชายคนนี้นัก งั้นฉันจะให้เกียรติเธอสักครั้ง
หยุนเหมี่ยวถูกจัดให้นั่งที่โต๊ะข้างโต๊ะหลัก
คนที่นั่งร่วมโต๊ะส่วนใหญ่เป็นญาติและเพื่อนฝูงทางฝั่งป้าสะใภ้ มีอยู่ไม่กี่คนที่คุ้นหน้า เธอทักทายพอเป็นพิธีสองสามคำ ก่อนจะก้มหน้าดูโทรศัพท์
พิธีหมั้นเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทั้งมีรายการมากมายและจัดอย่างยิ่งใหญ่อลังการ
หลังพิธีจบลง คู่บ่าวสาวกับพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายนั่งประจำที่โต๊ะหลักแล้ว แต่งานเลี้ยงกลับยังไม่เริ่มเสียที
เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้นรอบข้าง
“ได้ยินมาว่าเหมือนกำลังรอใครบางคนอยู่”
“ฉันหิวจะแย่อยู่แล้ว รอใครกันถึงได้วางท่าใหญ่โตขนาดนี้”
“ได้ยินว่ากำลังรอคนของตระกูลเชิ่ง”
“คุณก็รู้จักตระกูลเชิ่งด้วยเหรอ”
“แน่นอนสิ ถึงฉันจะอยู่เมืองชิงเฉิง แต่พอพูดถึงตระกูลเชิ่งแห่งซ่างจิง ใคร ๆ ก็รู้จักกันทั้งนั้น”
“ใช่ ๆ ได้ยินว่าโรงแรมนี้ก็เป็นของตระกูลเชิ่ง”
“ตระกูลเชิ่งทำธุรกิจโรงแรมโดยเฉพาะเหรอ”
“โรงแรมจะไปนับเป็นอะไร ธุรกิจของตระกูลเชิ่งมีตั้งมากมาย ศูนย์วิจัยกับห้องทดลองในสังกัดหลายแห่งยังเป็นหน่วยงานลับระดับสูงด้วย”
“น่าทึ่งจริง ๆ ถ้ากำลังรอคนของตระกูลเชิ่งอยู่จริง ฉันรออีกหน่อยก็ได้ ยังไงก็ไม่ใช่จะได้เห็นกันง่าย ๆ ฮ่า ๆ ๆ”
หยุนเหมี่ยวได้ยินเสียงพูดคุยของทุกคน แต่ไม่ได้ใส่ใจนัก
ยังไงเสีย ตราบใดที่คนที่มาคือคนอื่น ไม่ใช่เชิ่งอวี้เหนียน ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ
ไม่นานนัก ในที่สุดก็มีความเคลื่อนไหวที่หน้าประตู คู่บ่าวสาวกับพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายรีบออกไปต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
ชายหนุ่มเดินมุ่งหน้าไปทางโต๊ะหลัก ท่ามกลางผู้คนที่รายล้อม