ขณะที่ครอบครัวของลุงใหญ่กำลังหลับใหลพร้อมฝันร้ายไม่หยุดหย่อน ในที่สุดเจียงจืออวี่ก็ฟื้นขึ้นมา เส้นประสาทที่ตึงเครียดพลันผ่อนคลายลง เธอนึกถึงพ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมขึ้นมา
ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขาถูกส่งไปอยู่ที่ไหน พอไปถึงฮ่องกงแล้ว เธอต้องหาทางกลับไปให้เร็วที่สุด การถูกส่งไปอยู่ในชนบทในยุคนี้อันตรายถึงชีวิต
ขณะที่กำลังคิดอยู่ ก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากด้านนอกมิติ เธอยกมือขึ้นดูเวลาแล้วถึงกับพบว่าตัวเองนอนหลับไปนานกว่าสิบชั่วโมง ตอนนี้เกือบห้าทุ่มแล้ว!
เจียงจืออวี่วูบออกจากมิติ แล้วไปหลบอยู่ตรงมุมหนึ่ง ภายในหัวกลับเงียบผิดปกติ จนเธอเผลอลืมบางอย่างไป!
จริงสิ 0047
“โฮสต์มีอะไรจะสั่งเหรอ!” เจ้าก้อนน้อยหมอบอย่างว่าง่ายอยู่ตรงมุมหนึ่งในจิตสำนึก
“อีกนานแค่ไหนกว่าจะถึงฮ่องกง”
【โฮสต์ ถ้าอิงตามความเร็วของเรือประมง พรุ่งนี้กลางคืนก็ถึงแล้ว เพราะงั้นคนพวกนี้ถึงเริ่มลงมือกัน】
“ลงมืออะไร”
【โฮสต์ นายทุนคนที่ใหญ่ที่สุดบนเรือลำนี้ก็คือหลี่เจียหาว เขาคิดจะฮุบเสบียงของอีกหลายตระกูลที่เหลืออยู่บนเรือก่อนลงจากเรือพรุ่งนี้...】
คิดในใจว่าเรื่องทั้งหมดก็เป็นเพราะเธอนั่นแหละ ตอนนี้พวกเขาถึงได้แตกคอกัน แต่ระบบไม่กล้าพูดออกไป
【โฮสต์ มีกล่องใบหนึ่งที่คุณต้องเอากลับมา เพราะการปรากฏตัวของคุณทำให้แผนรวน ตระกูลหลี่เป็นสายลับของอีกฟากฝั่งที่แฝงตัวอยู่ในแผ่นดินใหญ่ พวกเขามีเอกสารสำคัญด้านอุตสาหกรรมการทหารอยู่ในมือ เดิมทีเอกสารควรตกไปอยู่ในมือเจียงจือซู ลูกพี่ลูกน้องของคุณ นี่เป็นภารกิจระบบของเธอ ถ้าส่งเอกสารนี้ขึ้นไป จะได้รับเกียรติและการสนับสนุนจากกองทัพแผ่นดินใหญ่ ถึงขั้น...】0047 พูดต่อไม่ออก มันคิดว่าเจียงจืออวี่น่าจะเข้าใจ
เจียงจืออวี่ไม่ได้สนใจเรื่องเกียรติยศอะไรนั่น แต่เธอมีข้อดีน่ารักอยู่อย่างหนึ่ง คือรักชาติ! อย่างไรก็เป็นลูกหลานของชาติจีนเหมือนกัน
0047 เห็นว่าโฮสต์ไม่ได้ปฏิเสธทันที จึงรีบประจบเอาใจว่า
“กล่องใบนั้นอยู่ในห้องของประมุขตระกูลหลี่ บนชั้นบนสุดของเรือประมง”
เมื่อตัดสินใจแล้ว เจียงจืออวี่ก็ไม่ลังเล ฉวยโอกาสที่ตอนนี้พวกเขากำลังแตกคอกัน รีบเอาไปเสียจะปลอดภัยกว่า
เจียงจืออวี่ปลอมตัวอย่างง่าย ๆ รับรองว่าต่อให้ลูกพี่ลูกน้องชายและหญิงของเธอเห็น ก็จำเธอไม่ได้แน่ จากนั้นจึงอาศัยความวุ่นวาย หลบ ๆ ซ่อน ๆ ไปจนถึงชั้นบนสุด
“0047 สแกนดูหน่อยว่ามีคนอยู่ในห้องไหม”
【โฮสต์ ชื่อฉันคือ 0047 ไม่ใช่ 47! เท่าที่ฉันรู้จักวัฒนธรรมของพวกคุณ เลข 47 เป็นเลขอัปมงคลนะ ฮึ】
“พูดมากอีก ฉันจะกลืนแกลงไป”
【อย่าเลย ๆ! ฉันผิดแล้ว ยังไม่ได้เหรอ!】พูดจบก็เปิดโหมดสแกน
【โฮสต์ โฮสต์ เรารวยแล้ว รวยแล้ว! ในห้องนี้นอกจากกล่องใบนั้น ยังมีทองกับดอลลาร์อีกตั้งเยอะ】
เจียงจืออวี่รู้สึกเหมือนมีก้อนสีขาวเล็ก ๆ อยู่ในหัวกำลังพุ่งชนไปมา ทั้งบนล่างซ้ายขวา เธอพูดอย่างหงุดหงิดว่า
“ฉันถามว่ามีคนอยู่ไหม!”
【อ๊ะ ๆ! อ้อ ๆ! ไม่มี ไม่มี】
เห็นท่าทางตื่นเต้นดีใจของระบบตัวน้อยแล้ว เจียงจืออวี่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่ามีของอยู่เท่าไรกัน ถึงได้ตื่นเต้นเว่อร์ขนาดนี้!
เธอหยิบลวดเหล็กสีดำที่มีตะขอออกมาจากมิติ สอดเข้าไปในร่องประตู แล้วได้ยินเสียง “กึก” ประตูก็เปิดออก
【อ๊า โฮสต์เก่งจังเลย!】ก้อนแสงน้อยเริ่มส่งเสียงโวยวายอีกครั้ง
เจียงจืออวี่กลอกตา “หุบปากไปเลย!”
【โอเค!】ระบบตัวน้อยรีบเงียบกริบทันที
เจียงจืออวี่จึงเข้าไปในห้อง แล้วล็อกประตูตามหลังเพื่อป้องกันไม่ให้ใครบุ่มบ่ามเข้ามา
ห้องนี้ใหญ่กว่าห้องที่ลุงใหญ่พักอยู่ไม่น้อย พื้นเต็มไปด้วยกล่อง ข้าวของบนเตียงกระจัดกระจาย เห็นได้ชัดว่าเจ้าของห้องรีบร้อนออกไป
เจียงจืออวี่ไม่มีเวลาสำรวจให้ละเอียด เธอเก็บทุกอย่างเข้าไปในมิติรวดเดียว พริบตาเดียวห้องก็โล่งไปกว่าครึ่ง
【โฮสต์ ทางซ้ายมีประตูเล็ก ๆ ข้างในมีเอกสารใบนั้น】ก้อนแสงน้อยรีบเตือน
เจียงจืออวี่เดินตามทางที่ระบบบอกไปถึงหน้าประตู พอเปิดดูแล้วก็อดอุทานไม่ได้ ห้องไม่ใหญ่ มีพื้นที่ราว 10 ตารางเมตร กล่องเรียงซ้อนจากพื้นจรดเพดาน พอให้คนเข้าไปยืนได้แค่คนเดียวเท่านั้น! ยืนได้อย่างเดียว!
เธอไม่ลังเลแม้แต่น้อย เก็บทั้งหมดเข้าไปในมิติ แล้วหันหลังจะเดินออกไป ระบบก็รีบเตือนขึ้นมา 【กล่องใบนั้นยังไม่ได้เอาไป】
เจียงจืออวี่ชะงัก “ไหนบอกว่าอยู่ในห้องนี้ไง ฉันเก็บกล่องไปหมดแล้ว”
【โฮสต์ เจ้าจิ้งจอกเฒ่านั่นซ่อนกล่องไว้ใต้กะละมัง】
เจียงจืออวี่จึงเริ่มสำรวจห้องนี้ ที่แท้เป็นห้องน้ำขนาดไม่น้อย เธอรีบเดินไปตรงอ่างล้างหน้า เปิดบานตู้ด้านล่างออก ก็เห็นกล่องนิรภัยโลหะสีเงินใบหนึ่งวางอยู่ เจียงจืออวี่โยนมันเข้าไปในมิติ แล้วถามระบบ
“ยังมีอะไรอีกไหม”
【ไม่มีแล้ว โฮสต์】เมื่อได้คำยืนยันจากระบบ เจียงจืออวี่ก็ไม่รั้งอยู่นาน เธอเปิดประตูอย่างเบามือ แล้ววูบเข้าไปในเงามืดของทางเดิน
ชั้นบนสุดเงียบอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งไม่มีเสียงคนแม้แต่นิดเดียว ดูท่าคนพวกนั้นยังจัดการกันไม่เสร็จ เธอก้าวไปทางบันได ยิ่งลงไปด้านล่าง เสียงทะเลาะเบาะแว้งก็ยิ่งชัดเจนขึ้น กลิ่นอายตึงเครียดราวกับพร้อมปะทะกันได้ทุกเมื่อแผ่ไปทั่ว
เจียงจืออวี่แอบมองลงไปจากมุมกำแพง เห็นโถงกว้างใต้ท้องเรือมีแสงไฟสลัวไหววูบวาบ คนหลายคนถือคบเพลิง ขณะที่คนหลายกลุ่มกำลังโต้เถียงกัน
ใบหน้าของหลี่เจียหาวมืดครึ้ม เสื้อสูทถูกโยนทิ้งไว้ข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ คอเสื้อเปิดออก มือกำมีดสั้นไว้แน่น อาจเพราะกำลังโมโห แผลเป็นน่าเกลียดบนใบหน้าจึงกระตุกตามไปด้วย
ตรงข้ามเขามีชายวัยกลางคนสามคนยืนอยู่ แต่ละคนหน้าแดงก่ำ แววตาเต็มไปด้วยความระแวงและความเหี้ยมเกรียม
“หลี่เจียหาว อย่าคิดว่าพวกเราไม่รู้ว่าแกคิดอะไรอยู่! อยากฮุบเสบียงบนเรือคนเดียว ก็หัดดูด้วยว่าตัวเองมีปัญญารอดไปหรือเปล่า!”
ชายหน้ากลมเนื้อเต็มแก้มคำรามลั่น ก่อนยกเท้าเตะกล่องไม้ใบหนึ่ง
“เสบียงหรือ” หลี่เจียหาวแค่นหัวเราะ แววตาเจือพิษร้าย “ตอนนี้เสบียงบนเรือมีแค่ของสี่ตระกูลพวกเรา กล่องทุกใบว่างเปล่าหมดแล้ว บอกมา ฝีมือใคร?”
“แกพูดเหลวไหล! ตอนแรกตกลงกันแล้วว่าพอขึ้นฝั่งจะแบ่งกันเท่า ๆ กัน เห็นชัด ๆ ว่าแกแอบขนย้ายไปเอง ยังจะมาใส่ร้ายพวกเราอีก!”
ชายร่างผอมสูงอีกคนชักมีดสั้นออกมาอย่างกะทันหัน แล้วพุ่งเข้าใส่หลี่เจียหาว ท้องเรือพลันกลายเป็นสนามต่อสู้ชุลมุน
กลิ่นคาวเลือดอบอวลไปทั่วในพริบตา
เจียงจืออวี่ซ่อนตัวอยู่ในที่มืด มองอย่างเพลิดเพลิน ถึงจะเป็นแค่การตีกันเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ดูแล้วก็สนุกดีเหมือนกัน
ไม่นานนัก บนดาดฟ้าก็มีคนนอนเกลื่อน เสียงครวญครางดังระงมขึ้นลง
หลี่เจียหาวเองก็บาดเจ็บ แขนมีแผลมีดลึกที่เลือดซึมออกมาไม่หยุด หลังจากเตะคนสุดท้ายตกทะเล ก็เหลือเพียงคนของตระกูลหลี่เท่านั้น
เจียงจืออวี่รู้สึกเบื่อแล้ว ฉวยจังหวะที่ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว กลับไปยังมุมที่ซ่อนตัวก่อนหน้านี้ แล้วเข้าไปในมิติอีกครั้ง ก่อนจะทิ้งตัวนอนเหยียดยาวบนเตียง
“0047” เธอเอ่ยเสียงเรียบ “ไปจัดแยกสมบัติกับกล่องที่เก็บมาจากตระกูลหลี่หน่อย”
เจ้าก้อนน้อยหมุนตัวอย่างร่าเริงอยู่ในจิตสำนึกของเธอ “ได้เลยโฮสต์ โฮสต์เก่งที่สุด! ได้เอกสารลับมาแล้ว พอถึงฮ่องกงต้องรีบติดต่อแผ่นดินใหญ่ แล้วส่งของกลับไปให้เร็วที่สุดนะ”
เจียงจืออวี่ไม่ได้ตอบ สายตาจับอยู่ที่กองกล่องสูงเป็นภูเขาในมิติ กับกล่องนิรภัยสีเงินใบนั้น เธอรู้สึกปวดหัวขึ้นมานิดหน่อย
เอกสารลับด้านอุตสาหกรรมการทหารต้องส่งกลับจีนให้เร็วที่สุด ส่วนทรัพย์สินที่ได้มาอย่างไม่ชอบธรรมพวกนี้ ก็ถือเป็นค่าตอบแทนที่พวกเขาทำชั่วไว้แล้วกัน สำหรับเบาะแสของพ่อแม่เจ้าของร่างเดิม ค่อยกลับไปสืบหาอย่างช้า ๆ ก็ได้
ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาสบายดีหรือเปล่า