เจียงจืออวี่ปั่นจักรยานมุ่งหน้าไปยังตัวเมือง ลมหนาวพัดจนแก้มชา แต่เธอก็ไม่ได้ชะลอความเร็ว พรุ่งนี้ซ่งเยี่ยนโจวจะนำทีมขึ้นเขา ถึงตอนนั้นรอบหมู่บ้านเขา靠山คงมีสายสืบอยู่ไม่น้อย ตอนนี้ต้องรีบระบายเสบียงในมิติออกไปก่อน จะได้ไม่เกิดเรื่องไม่คาดฝัน
ใกล้ถึงตัวเมือง เธอก็เลี้ยวเข้าไปในป่าละเมาะที่ไม่มีคน แล้วเก็บจักรยานเข้าไปในมิติ ก่อนปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า กลิ่นหอมจากร้านอาหารของรัฐลอยมาตามลม ชวนให้ท้องร้องโครกคราก ชามื้อเช้าย่อยหมดไปนานแล้ว
เธอก้าวเข้าไปในร้านอาหารของรัฐ ด้านในมีคนอยู่ไม่กี่คน พนักงานกำลังฟุบหลับอยู่บนเคาน์เตอร์ พอเห็นเธอเข้ามาก็ปรือตาขึ้นถามว่า “จะกินอะไร?”
“หมูพะโล้สองจาน ผัดผักหนึ่งจาน แล้วก็ข้าวสามชาม” เจียงจืออวี่วางเงินกับคูปองอาหารลงบนเคาน์เตอร์ “อีกอย่าง ช่วยห่อกลับบ้านเหมือนกันอีกสามชุด ใส่เนื้อให้เยอะหน่อย”
พนักงานเลิกคิ้ว “ห่อกลับบ้านตั้งเยอะเลยเหรอ?”
“หัวหน้าหน่วยงานสั่งมาค่ะ” เจียงจืออวี่ตอบหน้าตาเฉย “บอกว่าฝีมือพ่อครัวร้านคุณเป็นที่หนึ่งในเมือง ให้เตรียมไว้เยอะหน่อย”
พ่อครัวร่างท้วมที่อยู่ในครัวได้ยินเข้าก็ชะโงกหน้าออกมา หัวเราะคิกคัก “สหายคนนี้ตาถึงจริง ๆ!” เขาโบกทัพพี “วันนี้เนื้อสดมาก เดี๋ยวฉันหั่นเพิ่มให้อีกสองชิ้น!”
เจียงจืออวี่ตาไว เห็นเขาตักหมูสามชั้นชิ้นใหญ่เพิ่มลงไปในจานอีกสองชิ้น จึงรีบล้วงลูกอมผลไม้ออกมาหกเม็ด ยื่นให้พนักงาน “ลำบากหน่อยนะคะ รับน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ นี่ไว้ค่ะ” จากนั้นก็พยักพเยิดไปทางพ่อครัว
พนักงานเข้าใจทันที หันหลังเดินเข้าครัว ยื่นลูกอมสามเม็ดให้พ่อครัว “ผู้หญิงคนนั้นให้มาค่ะ บอกว่าขอบคุณที่เพิ่มเนื้อให้”
พ่อครัวรับไป แกะลูกอมเม็ดหนึ่งใส่ปาก ยิ้มจนตาหยี “สาวน้อยคนนี้รู้จักเอาใจคนจริง ๆ! ลูกฉันชอบกินไอ้นี่มาก กลับไปคงดีใจแย่”
ไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟครบ เจียงจืออวี่นั่งลงกินอย่างตะกละตะกลาม หมูพะโล้ตุ๋นจนมันวาว แค่เข้าปากก็แทบละลาย ทั้งหวานฉ่ำและรสชาติเข้มข้นกว่าอาหารหวาน ๆ ที่เธอเก็บไว้ในเมืองท่ามาก เธอชอบอาหารรสจัดแบบนี้มากกว่า กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย เสียงของ 0047 ก็ดังขึ้นในหัว【โฮสต์ ตรวจพบตลาดมืดอยู่ด้านหลังโรงเรียนประถมประจำเมือง】