เจียงจืออวี่นอนหลับยาวจนฟ้าสว่างจ้า ยังไม่ทันได้ล้างหน้าแปรงฟัน ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูจากด้านนอกลานบ้าน เธอเปิดประตูทั้งที่ยังงัวเงีย แล้วก็เห็นซ่งเยี่ยนโจวยืนตัวตรงอยู่ตรงปากประตูในเครื่องแบบทหารเรียบร้อยไร้ที่ติ ด้านหลังยังมีหัวหน้ากองผลิตตามมาด้วย
หัวหน้ากองผลิตรีบก้าวเข้ามาอธิบาย “เยาวชนผู้มีการศึกษาเจียง มีสหายซ่งบอกว่ารู้จักเธอน่ะ! ก่อนหน้านี้แถวบ้านเราเพิ่งเกิดเรื่องเสือทำร้ายคนไม่ใช่หรือ หน่วยทหารประจำอำเภอเลยส่งกองทัพเข้าป่ามาขับไล่สัตว์ป่าเป็นพิเศษ พอเห็นว่าอากาศเริ่มหนาวขึ้นเรื่อย ๆ ก็กลัวสัตว์พวกนั้นจะลงจากเขามาทำร้ายชาวบ้าน ในเมื่อพวกเธอรู้จักกัน สหายซ่งก็เลยอยากให้เธอนำทางเข้าป่า ช่วงสองวันนี้เธอกับจินเป่าขึ้นเขาจนคุ้นทางแล้ว รบกวนช่วยสักเที่ยวได้ไหม?”
รอบ ๆ มีชาวบ้านมามุงดูไม่น้อย ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์เสียงดัง
“นั่นสิ ก่อนหน้านี้คนบ้านข้าง ๆ ไม่ใช่ถูกเสือคาบไปหรือ กัดจนเละเทะ น่ากลัวชะมัด!”
“ดีแล้วที่กองทัพมา มีทหารอยู่ พวกเราก็อุ่นใจ!”
“เยาวชนผู้มีการศึกษาเจียงใจกล้าจริง ๆ ยังกล้าเข้าป่ากับจินเป่า ถ้าเป็นฉันไม่กล้าหรอก”
“เธอมาจากในเมือง เคยเห็นโลกกว้างน่ะสิ!”
เจี่ยงเหวินเหวินยืนอยู่ในฝูงชน มองแผ่นหลังสูงสง่าของซ่งเยี่ยนโจวจนตาแดง เธอเบียดไปข้างหน้าแล้วเรียกเสียงหวาน “พี่ซ่ง!” พูดจบยังจงใจกะพริบตาปริบ ๆ
เจียงจืออวี่เห็นท่าทางกะพริบตาของเธอแล้วเหมือนคนชักกระตุก จึงอดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้
ซ่งเยี่ยนโจวไม่สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย เขาขมวดคิ้วถาม “คุณเป็นใคร?”
เจี่ยงเหวินเหวินเหมือนถูกเข็มแทง สีหน้าราวกับน้อยใจ “พี่ซ่ง ฉันเป็นคนตระกูลเจี่ยงไง! เมื่อก่อนเราอยู่บ้านพักทหารเดียวกันนะ! พี่ไปเป็นทหารที่เมืองเซี่ยงไฮ้ตั้งแต่อายุสิบกว่าขวบ อาจจะลืมฉันไปแล้ว พี่ชายฉันชื่อเจี่ยงกั๋วชิ่ง ตอนเด็ก ๆ ชอบเดินตามพี่ต้อย ๆ จำไม่ได้เหรอ? พี่เป็นแบบอย่างของทุกคนในบ้านพักทหาร ฉันน่ะตั้งแต่ไหนแต่ไร…”