ตีห้าตรู่ ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง เจียงจืออวี่ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงท้องร้องจ๊อก ๆ โจ๊กปลาเมื่อคืนย่อยไปนานแล้ว เธอลุกจากเตียงอย่างแผ่วเบา ไม่ให้แม่ลูกที่นอนอยู่เตียงข้าง ๆ ต้องตื่น
เธอเดินไปที่โต๊ะ หยิบธนบัตร 10 ปอนด์ออกมาจากมิติ空间 แล้ววางไว้ตรงจุดที่เห็นเด่นชัดที่สุดบนโต๊ะเตี้ย ใช้ถ้วยชาหยาบ ๆ ใบหนึ่งทับไว้ จากนั้นจึงลุกออกจากห้อง
เมื่อเปิดประตู หมู่บ้านชาวประมงก็เริ่มตื่นขึ้นอย่างเต็มที่ เสียงเครื่องยนต์เรือประมงดังคำรามต่อเนื่องกันเป็นระลอก
เจียงจืออวี่ยืนอยู่บนลานโล่งหน้าบ้าน มองท้องฟ้าที่ค่อย ๆ สว่างขึ้น พลางคิดคำนวณแผนการขั้นต่อไป
“0047 ตรวจดูหน่อยว่าที่ไหนในฮ่องกงรับทำบัตรประชาชน”
【โฮสต์ ตามขั้นตอนปกติต้องไปที่ศูนย์ราชการเกาลูน แต่ต้องใช้ทะเบียนบ้านกับสูติบัตร ตอนนี้เราไม่มีทั้งสองอย่าง】0047 ส่งเสียงขึ้นมาอีกครั้ง 【คงต้องใช้ช่องทางพิเศษแล้วล่ะ ที่เหยาหม่าเต่ยมีตลาดมืด เถ้าแก่เฉินแห่งร้านอาหารฝูจี้รับทำเรื่องนี้โดยเฉพาะ จากข้อมูลที่ฉันอ่านมา ชื่อเสียงเขาใช้ได้เลย แค่คิดราคาแพงมาก】
“เหยาหม่าเต่ย” เจียงจืออวี่จำชื่อสถานที่ไว้ในใจ พลางจัดเสื้อกีฬาตัวเก่าบนร่างให้เข้าที่ ก่อนออกเดินทางไปยังป้ายรถเมล์ในเมือง
รถมินิบัสกระเทือนโคลงเคลงขณะแล่นออกจากหมู่บ้านชาวประมง ทิวทัศน์นอกหน้าต่างเปลี่ยนจากบ้านเพิงเตี้ย ๆ ไปเป็นตึกสูงเรียงราย ถนนเริ่มคับคั่ง ผู้คนต่างเร่งฝีเท้า นี่คือฮ่องกงในยุค 70 ที่เริ่มเห็นความรุ่งเรืองแล้ว