เจียงจืออวี่เพิ่งจัดเก็บสัมภาระชิ้นสุดท้ายเข้าที่ ในที่สุด 0047 ก็อดใจไม่ไหว มันอัดอั้นมาหลายวันแล้ว ก้อนแสงลอยวนไปมาตรงหน้าเธอ
【โฮสต์ โฮสต์! กระถางสำริดใบเล็กนั่น ตอนนี้ฉันดูดซับมันได้แล้วใช่ไหม?】
พอถูกเตือน เจียงจืออวี่ถึงนึกขึ้นได้ เธอค้นจากมุมหนึ่งในมิติแล้วหยิบกระถางใบเล็กขนาดเท่าฝ่ามือออกมา ตัวกระถางสลักลายเมฆเลือนราง มีอักษรโบราณบิดเบี้ยวอยู่หลายบรรทัด เธอศึกษามันอยู่นานก็ยังดูไม่ออกว่ามีอะไรพิเศษ
“เธอมองเห็นอะไรบ้างไหม?”
【บอกไม่ถูก แต่ฉันรู้สึกว่ามันกำลังเรียกฉันอยู่!】ก้อนแสงกระโดดโลดเต้นอย่างตื่นเต้น【ถ้าดูดซับมันได้ ฉันต้องเลื่อนระดับแน่ ๆ! ไม่แน่อาจปลดล็อกความสามารถใหม่ได้ด้วย!】
เจียงจืออวี่วางกระถางใบเล็กลงบนโต๊ะ ก้อนแสงพุ่งเข้าโอบล้อมมันทันที พริบตาต่อมา แสงสีขาวเจิดจ้าก็ระเบิดออก เธอหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อแสงจางหาย กระถางใบเล็กก็อันตรธานไปแล้ว ส่วนก้อนแสงของ 0047 สว่างจ้าราวกับดวงอาทิตย์ดวงน้อย
【โฮสต์! ฉันเลื่อนระดับแล้ว!】มันหมุนวนอย่างตื่นเต้น【ตอนนี้พาคุณเคลื่อนย้ายฉับพลันได้แล้ว! จะไปที่ไหนก็ได้ในระยะ 30 กิโลเมตร!】
เจียงจืออวี่ยกคิ้ว “ลองดูสิ”
สิ้นเสียง ภาพตรงหน้าก็วูบไหว เธอย้ายจากข้างเตียงไปอยู่ข้างน้ำพุวิญญาณในมิติแล้ว
“ไม่เลว” เธอลูบคาง พลันนึกถึงบ้านเก่าของเจ้าของร่างเดิม “ไปบ้านเก่าของฉัน”
【รับทราบ!】
เธอรู้สึกมึนงงเล็กน้อยอีกครั้ง ก่อนจะมายืนอยู่ด้านนอกกำแพงลานบ้านหลังเก่า แสงจันทร์ส่องกระทบบานประตูสีแดงชาดที่ปิดผนึกไว้ นี่คือบ้านในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม
เธอปีนข้ามกำแพงเข้าไป 0047 ก็เริ่มสแกนทันที【โฮสต์ ใต้โอ่งใบใหญ่ในครัวมีห้องลับ! เป็นทางลับเก่าจากช่วงต่อต้านญี่ปุ่น น่าจะถูกพ่อแม่ของคุณดัดแปลงไว้!】
เจียงจืออวี่ยกฝาโอ่งขึ้น แล้วก็เห็นแผ่นหินที่ขยับได้อยู่ก้นโอ่งจริง ๆ มีกุญแจตัวใหญ่ขึ้นสนิมแขวนอยู่ เธอหยิบกิ๊บติดผมออกมา ใช้เวลาไม่นานก็สะเดาะกุญแจได้ หลังปล่อยให้อากาศในห้องลับถ่ายเทอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงถือไฟฉายเดินลงไป