เจียงจืออวี่ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ก็วูบเข้าไปในมิติทันที หีบไม้กว่าร้อยใบกองสูงเป็นภูเขาเล็ก ๆ อยู่บนพื้นที่ว่าง เธอสูดหายใจลึก ก่อนเปิดหีบใบบนสุด
เจียงจืออวี่ไม่แปลกใจแม้แต่น้อย ข้างในเรียงแท่งทองคำไว้เต็มหีบ เนื้อทองไม่ค่อยดีนัก ความบริสุทธิ์ไม่สูงเท่าทองในยุควันสิ้นโลก เธอหยิบขึ้นมาชั่งน้ำหนักในมือ คร่าว ๆ ก็น่าจะหนักอย่างน้อยครึ่งกิโลกรัม 0047 ที่อยู่ข้าง ๆ อดทึ่งไม่ได้ 【โฮสต์ หีบเดียวก็พอให้คนธรรมดาใช้ชีวิตได้หลายชั่วอายุคนแล้วมั้ง】
เจียงจืออวี่ขานรับเบา ๆ แล้วเปิดหีบต่อ หีบที่สองเต็มไปด้วยหยก ทั้งกำไลหยกและจี้หยก หีบที่สามมีเหรียญเงิน เหรียญเงินหยวนต้าถู และเหรียญโบราณอีกจำนวนหนึ่ง รอยหยักตรงขอบยังอยู่ครบ เห็นได้ชัดว่าเก็บรักษาไว้อย่างดี
เธอไม่มีแก่ใจจะไล่ดูต่อ จึงใช้พลังจิตกวาดสำรวจ แล้วพบว่าหีบเหล่านี้ถูกแบ่งคร่าว ๆ เป็นหลายประเภท ทองกับเงินมีมากกว่าครึ่ง เครื่องหยกและของเก่าแก่มีมากกว่า 30 หีบ อีกกว่า 20 หีบเป็นภาพวาดกับหนังสือโบราณ ส่วนหีบสิบกว่าใบที่อยู่ล่างสุดบรรจุผ้าไหม ขนสัตว์ และนาฬิกาแบบเก่า
“ของพวกนี้...น่าจะเป็นทรัพย์สมบัติที่บ้านคุณยายสะสมมาหลายชั่วคน” เจียงจืออวี่ลูบรูปถ่ายครอบครัวที่เหลืองซีดใบหนึ่ง หญิงในภาพสวมชุดกี่เพ้า บุคลิกอ่อนโยนละมุนละไม คิ้วตาคล้ายแม่ของเธอถึงเจ็ดส่วน ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แม่มักบอกว่าคุณยายเป็นกุลสตรีจากตระกูลใหญ่ แต่ไม่เคยยอมพูดถึงญาติทางบ้านเดิมมากนัก คิดดูแล้วคงกลัวว่าจะเกิดภัยพิบัติในยุคโกลาหล