บทที่ 19 ได้ข่าวคราวของพ่อแม่
เจียงจืออวี่กลับถึงเกสต์เฮาส์ตอนฟ้ามืดพอดี ทางเดินเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าของทหารยามที่ดังสะท้อนมาจากไกล ๆ เธอลงกลอนประตูจากด้านใน แล้วสิ่งแรกที่ทำก็คือวูบเข้าไปในมิติ
เธอให้ 0047 ใช้หินก่อบ่อเล็ก ๆ ข้างสระน้ำพุวิญญาณ ขนาดพอดีให้คนหนึ่งคนลงแช่ได้ อากาศในมิติกำลังสบาย เหมาะกับการแช่น้ำเป็นที่สุด เจียงจืออวี่ถอดเสื้อผ้าแล้วหย่อนตัวลงในบ่อ ความเหนื่อยล้าพลันมลายหายไป ใครจะคิดว่าวันนี้เธอจะได้แช่น้ำพุวิญญาณอย่างหรูหราถึงเพียงนี้ 0047 รีบประจบด้วยการจัดขนมอบอัลมอนด์กับชานมที่หอบกลับมาจากเมืองท่าวางไว้บนโต๊ะหินข้าง ๆ เจียงจืออวี่จิบชานม ก่อนจะทอดถอนใจ
“อยู่ในมิติสบายที่สุดแล้ว” เธอมองเงาของตัวเองที่สะท้อนอยู่บนผิวน้ำ ในช่วงสิบปีแห่งวันสิ้นโลก เธอจะกล้าแช่น้ำอย่างสบายใจแบบนี้ได้อย่างไร แค่มีน้ำให้ดื่มสักอึกก็นับว่าโชคดีแล้ว
เมื่อแช่จนพอใจ เธอก็ใช้ผ้าขนหนูสะอาดพันกายแล้วนั่งลงบนเก้าอี้หิน พลางกินขนมอบอัลมอนด์ไปด้วย ตรวจนับของในมิติไปด้วย
“เอาเครื่องใช้ไฟฟ้าพวกนี้ไปเก็บไว้ในโกดังฝั่งตะวันตก” เจียงจืออวี่ชี้ไปยังเครื่องซักผ้ากับตู้เย็นที่มีฝุ่นจับอยู่ตรงมุม “ย้ายรถไฟฟ้ากับรถยนต์ไปไว้ในโรงรถ อย่าลืมชาร์จแบตด้วย”
【โฮสต์ ของพวกนี้ในยุคนี้ก็เป็นแค่ของตั้งโชว์ จะเอาออกมาใช้โจ่งแจ้งได้ยังไง】0047 บ่นพึมพำไปพลางทำตามคำสั่งไปพลาง
“สักวันต้องได้ใช้แน่” เจียงจืออวี่ลูบรถออฟโรดคันเก่าครึ่งหนึ่ง นี่คือรถที่เธอขับอยู่สามปีในช่วงวันสิ้นโลก สมรรถนะยอดเยี่ยม “ถ้าต่อไปต้องเดินทางไกล อย่างน้อยก็ยังดีกว่าเดินเอา”