ออกจากโกดังมา เจียงจืออวี่ก็มองซ้ายมองขวา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครสังเกต เธอจึงเร่งฝีเท้าไปยังถนนสายหลัก
“0047 สแกนดูหน่อยว่าแถวนี้ยังมีร้านอาหารอร่อย ๆ ไหม” เธอพึมพำในใจ
【โฮสต์ ด้านหน้าทางซ้ายห่างออกไป 300 เมตร มีร้านอาหารกวางตุ้งชื่อร้านชุ่ยหัว เมนูขึ้นชื่อคือขนมปังสับปะรดกับชานม และได้รับคำชมอย่างดี】
เจียงจืออวี่พยักหน้า แล้วเดินไปทางนั้น
ร้านชุ่ยหัวขายดีไม่น้อย ที่นั่งเต็มทุกโต๊ะ เจียงจืออวี่สั่งขนมปังสับปะรด 2 ชิ้น ชานมร้อน 1 แก้ว แล้วยังซื้อกลับบ้านทั้งก๋วยเตี๋ยวเนื้อผัดแห้ง 1 ที่ ข้าวห่านย่าง 1 ที่ หมูแดง 2 ที่ และลูกชิ้นปลา 1 กล่อง จนใส่ถุงใบใหญ่พะรุงพะรัง
ตอนพนักงานยื่นถุงอาหารให้ เขามองเธออย่างประหลาดใจเล็กน้อย “คนสวย ซื้อเยอะขนาดนี้ กินหมดเหรอครับ?”
“ซื้อไปฝากคนที่บ้านค่ะ” เจียงจืออวี่ยิ้ม ก่อนหิ้วถุงเดินออกจากร้าน
เธอเลี้ยวเข้าไปในตรอกเปลี่ยว กวาดตามองไปรอบ ๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครสนใจ จึงเก็บถุงอาหารเข้าไปในมิติ จากนั้นก็หยิบกระเป๋ารหัสสีเงินขาวใบนั้นออกมา
เธอหากระสอบมาคลุมไว้อย่างมิดชิด เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ก็หิ้วห่อของมุ่งหน้าไปทางโกดัง
พอกลับถึงโกดัง เจียงจืออวี่เพิ่งผลักประตูเข้าไปก็รู้สึกได้ว่ามีคนเพิ่มขึ้น เธอใช้พลังจิตตรวจดู นอกจากซ่งเยี่ยนโจวแล้ว ยังมีคนเพิ่มมาอีก 4 คนในโกดัง
ทั้งสี่เป็นผู้ชาย อายุราว 30 ปี สวมเสื้อเชิ้ตกับกางเกงสแล็กธรรมดา ดูไม่ต่างจากคนทั่วไป แต่เจียงจืออวี่มองออกทันทีว่าพวกเขามีบุคลิกของทหาร
พอเห็นเจียงจืออวี่เข้ามา ทั้งสี่ก็หันมามองเธอพร้อมกัน แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง