กลางดึก
แสงไฟยามค่ำคืนของฮ่องกงพร่างพราว ลมทะเลพัดเอื่อยผ่านตรอกแคบ
“0047 ระบุตำแหน่งได้หรือยัง?”
【โฮสต์ ครอบครัวลุงใหญ่ของคุณอยู่ในบ้านที่ดัดแปลงมาจากเรือเก่าซอมซ่อหลังนั้น ห่างไปข้างหน้า 50 เมตร】
เจียงจืออวี่หยุดเดิน สายตาจับจ้องบ้านไม้เก่าคร่ำคร่าหลังนั้น เสียงทะเลาะกันอย่างดุเดือดดังมาจากข้างใน ดูท่ายาพิษที่วางไว้คราวก่อนจะยังเบาเกินไป คนพวกนี้ถึงได้อึดตายจริง ๆ
“เจียงจิ้งซู! ระบบของเธอมันเรื่องอะไรกันแน่?!” ลุงใหญ่เจียงป๋อเหนียนตบโต๊ะเสียงดังจนถ้วยชากระเด้งขึ้นมา
“เธอบอกฉันไว้อย่างไร ยังบอกว่าจะทำให้พวกเรากินดีอยู่ดี สุดท้ายเป็นยังไง? พวกเราขายทรัพย์สินทุกอย่าง แล้วเชื่อคำแนะนำของเธอถึงได้มาที่เซียงก่าง ตอนนี้สมบัติหายไปหมดแล้ว! แม้แต่หีบสินสอดที่เจียงจืออวี่ให้มาก็หายไปด้วย!”
“พ่อ หนูไม่รู้จริง ๆ...” เสียงของเจียงจิ้งซูเจือเสียงสะอื้น เธอนั่งอยู่ข้างเตียง ดวงตาจับจ้องตราประทับบนข้อมือซ้ายแน่นิ่ง “ระบบ...ระบบเหมือนจะยังอยู่ แต่เชื่อมต่อไม่ได้...”
“อะไรคือยังอยู่แต่เชื่อมต่อไม่ได้?!”
เจียงป๋อเหนียนเดือดดาลจนแทบคลั่ง “สรุปว่าเธอใช้มันได้หรือเปล่า หรือจริง ๆ แล้วไม่มีระบบอะไรนั่นเลย? พวกเราก็ไม่เคยเห็นกับตา ได้แต่ฟังคำพูดฝ่ายเดียวของเธอกับตราประทับที่ว่าเท่านั้น”
“จริงค่ะ มันมีอยู่จริง พ่อ หนูไม่ได้โกหก หนู...หนูสัมผัสถึงมันได้” เจียงจิ้งซูเงยหน้าขึ้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความร้อนรน
“หนูรู้สึกว่าระบบอยู่ตรงนั้น แต่ไม่ว่าหนูจะเรียกมันในใจยังไง มันก็ไม่ยอมตอบ...”
“ไร้ประโยชน์!” หลิวกุ้ยฮวาด่าด้วยเสียงแหลม “เสียเงินตั้งมากมายลักลอบหนีเข้ามา ก็หวังให้ลูกสาวอย่างเธอได้ดิบได้ดี สุดท้ายแค่ระบบยังจัดการไม่ได้! บอกมาสิ จะเลี้ยงตัวถ่วงอย่างเธอไว้ทำไม สมบัติของบ้านเราไปอยู่ที่ไหนกันแน่?!”