ตอนที่ 11 รวมปราณ
“ที่เรียกว่าการสนับสนุนนั้น แท้จริงแล้วคือความสัมพันธ์ว่าจ้างระหว่างตระกูลผู้บำเพ็ญในเมืองหลินเจียงกับเหล่าศิษย์”
คำพูดของซ่งจื่อชวนช่วยคลี่คลายข้อสงสัยของเสิ่นฉางชิง
สวนโอสถที่ผลิตสมุนไพรวิญญาณและทรัพยากรอย่างสายแร่หินวิญญาณในเมืองหลินเจียงกว่าร้อยละเก้าสิบล้วนอยู่ภายนอกเมือง ด้วยเหตุนี้ตระกูลผู้บำเพ็ญในเมืองหลินเจียงจึงร่วมมือกับสำนักศึกษาตงหลีและสำนักกระบี่ไท่ซวี
“หลังจากทั้งสองฝ่ายลงนามในหนังสือสัญญาของสำนักศึกษาแล้ว ตระกูลผู้บำเพ็ญจะช่วยจ่ายค่าเล่าเรียนให้ทุกเดือน พร้อมสนับสนุนทรัพยากรบำเพ็ญส่วนหนึ่ง”
ซ่งจื่อชวนอธิบายว่า “ส่วนเจ้าก็ต้องทำตามเงื่อนไขในสัญญา ไม่ว่าจะเป็นการไปประจำการ ณ แหล่งทรัพยากรตามกำหนด หรือขนส่งสิ่งของต่าง ๆ”
“แน่นอนว่ามีความเสี่ยงอยู่บ้าง อย่างไรเสียภายนอกเมืองก็มักมีปีศาจหมอกปรากฏตัว แต่ไม่ต้องกังวลจนเกินไป หากมีปีศาจหมอกโผล่มาจริง ย่อมมีคนรับมือเอง ปกติพวกเราทำแต่งานใช้แรง ไม่ค่อยถึงขั้นเป็นอันตรายถึงชีวิต”
นี่มันก็เหมือนการทำงานหาเงินในชาติก่อนมิใช่หรือ?
เสิ่นฉางชิงเข้าใจขึ้นมาทันที ที่เรียกว่าการสนับสนุน แท้จริงแล้วก็คือตระกูลผู้บำเพ็ญมอบหมายงานให้ทุกเดือน เมื่อทำสำเร็จก็จะได้รับ “ค่าจ้าง” หรือก็คือทำงานหาเงินนั่นเอง
สิ่งที่แตกต่างคือ แม้ลงนามในสัญญาแล้วก็ยังอยู่บำเพ็ญต่อในสำนักศึกษาได้
“แน่นอนว่าการสนับสนุนไม่ได้หมายความว่าเจ้าต้องเข้าร่วมตระกูลของผู้อื่น”
ซ่งจื่อชวนกล่าวพลางมองเสิ่นฉางชิง “ในสำนักกระบี่ของเรา ศิษย์ที่มาจากตระกูลเล็ก ๆ หลายคนก็ต้องพึ่งการสนับสนุนจากตระกูลอื่น จึงจะบำเพ็ญต่อไปได้”
เสิ่นฉางชิงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “แต่ศิษย์พี่ซ่ง ตามที่ท่านพูด หากต้องการได้รับการสนับสนุน ก็ต้องทะลวงถึงขั้นรวมปราณก่อนใช่หรือไม่?”
อย่าว่าแต่จะออกไปทำงานนอกเมืองเลย แค่จะเอาชีวิตรอดภายนอกเมืองด้วยตนเอง ผู้บำเพ็ญขั้นหล่อเลี้ยงปราณก็ยังแทบทำไม่ได้
“ถูกต้อง”