แชทกลุ่มตกอยู่ในความเงียบผิดปกติ
ทุกคนเงียบมองบทสนทนาบนหน้าจอ: 《เซี่ยจั๋วกำลังจะมาขอโทษฉันแล้ว》 《พวกนายรู้ได้ไง》 《ใช่ ไม่ผิด》
[นักแบดค่ายซากุระ]: ฉันมีอะไรจะพูด แต่ไม่รู้ควรพูดไหม...
[ม่อเหยียน สาขาบัญชาการ]: จะพูดอะไรก็พูดมา เขากำลังจะมาแล้ว
[นักแบดค่ายซากุระ]: คือว่า... แอคลับของนายดูเหมือนว่า ถ้ามองไม่ผิดนะ... คงโป๊ะแล้วล่ะ
ม่อเหยียนเงียบกริบทันที
ตอนที่ทุกคนคิดว่าเขาคงอายขายหน้าจนหนังศีรษะชาและไม่กล้าโผล่หน้าในแชทกลุ่มอีก
ม่อเหยียนกลับเปิดวิดีโอคอลสด
โอ้โห! กล้าหาญ!
ม่อเหยียนแค่อายเล็กน้อย แล้วก็ถูกความตื่นเต้นที่อีกฝ่ายจะมาขอโทษชะล้างสมอง
ช่างมันเถอะ แค่ถ่ายทอดสดให้เห็นภาพที่เซี่ยจั๋วก้มหัวยอมแพ้
ความอายเล็กน้อยของเขาเทียบไม่ได้เลย
[พี่จ้าวขายส่งไข่ไก่ออร์แกนิก AAA]: เฮ้ย เอาจริงดิ จะมาขอโทษ?
[นกแก้วเสียงแข็ง]: เฮ้ย เอาจริงดิ จะมาขอโทษ?
[เสี่ยวเหม่ย]: เฮ้ย เอาจริงดิ จะมาขอโทษ?
[เซี่ยหั่วเส่า]: อืม
พอตัวจริงโผล่มา แชทกลุ่มก็ระเบิด
คนนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้าวิดีโอของม่อเหยียน เริ่มยิงข้อความตามน้ำเหมือนกินขนมดูดราม่า
ตอนแรกทุกคนไม่ค่อยเชื่อ จนกระทั่งประตูห้องผู้ป่วยถูกผลักออก ร่างสูงโปร่งหล่อเหลาของชายหนุ่มผมสีเงินปรากฏที่หน้าประตู
เฮ้ย เป็นเซี่ยจั๋วจริง ๆ!
ม่อเหยียนไม่หลบสายตาเลย ยกโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วเอนหลังด้วยท่าทางหยิ่งยโส เหล่มองเซี่ยจั๋ว
"โอ้ย นั่นใครน่ะ?"
"นั่นมันไอ้เด็กแสบที่วันนั้นทำหยิ่งทระนง..."
คำว่า 'ตาย' ยังไม่ทันหลุดปาก ผู้บัญชาการมาดเย็นชาในชุดเสื้อขาวกางเกงดำก็ก้าวขายาวเข้ามา มองเขาด้วยดวงตาสีซีดเย็นเยียบ