คำพูดนี้ของสือจี้ยังคงเรียนมาจากไอ้สัตว์ตัวนั้นนั่นแหละ
เมื่อคืนนี้ เขาไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ถึงค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมาอย่างมึนงง คลื่นทะเลอ่อนโยนที่โอบล้อมรอบกายได้ถอยร่นไปเหมือนกระแสน้ำหมดแล้ว
น้ำเสียงเขาง่วงงุน "หมดแล้ว?"
"อืม..."
เซี่ยจั๋วก็ลืมตาขึ้นเช่นกัน การใช้ฟีโรโมนมากเกินไปทำให้ใบหน้าเขาดูซีดเล็กน้อย แต่ดวงตาหงส์ภายใต้แสงไฟกลับอ่อนโยนและอาลัยรัก
"ใกล้เพียงพอแล้ว คราวหน้าผมจะสะสมไว้ให้ท่านมากขึ้นอีก"
ว่านอนสอนง่ายและรู้ความ
ฟังแล้วคนฟังจะสลดใจ ได้ยินแล้วผู้ฟังจะหลั่งน้ำตา
สือจี้ยืดตัวขึ้นเล็กน้อย เสื้อเชิ้ตเนื้อไหมพรมไหลอาบลงบนไหล่ราวกับแสงจันทร์ ทั่วทั้งร่างแผ่ความอิ่มเอมเกียจคร้าน
เขาตอบอย่างเลื่อนลอย "อืม"
อืม
แค่คำว่า อืม คำเดียว!
ไม่มีท่าทีสงสารเจ้าหมาน้อยแม้แต่น้อย
แบบนี้ให้อัลฟาที่ใช้สารสงบประสาทจนหมดเพื่อเขาแบกรับมันได้รึ?
ไม่ต้องสงสัยเลย เขาทำได้
เซี่ยจั๋วมองดูใบหน้างามคมเยือกเย็นของเขา ถูกอาคมความเย้ายวนขี้เกียจบนตัวเขายั่วจนปลายใบหูร้อนเสียดแทบไหม้
ยื่นนิ้วออกไปดึงเนคไทผ้าไหมที่ร่วงหลุดลุ่ยของเขาเบาๆ "ท่านนี่มันผู้ชายเลวที่กินแล้วเช็ดปากไม่รับผิดชอบชัดๆ"
สือจี้ลืมตาขึ้นมองเขา "ผู้ชายเลว?"
ปกคอเสื้อของเขาถูกดึงจนคลายออกเล็กน้อย แนวไหล่ขาวกระจ่างราวหยกเย็นเยียบเอียงเผยให้เห็นจุดหนึ่ง ปานแดงเม็ดเล็กๆอยู่ข้างไหล่
เซี่ยจั๋วจ้องมองปานแดงที่แดงเย้ายวนใจอยู่นั่นครู่หนึ่ง
จากนั้นก็รีบเบือนตาหลบไป ทำเสียงอืออย่างอึมครึม
"ปีที่สามสาธารณรัฐ รอฝนไม่มา เด็กน้อยผู้น่าสงสาร รอคำขอบคุณไม่ได้ยิน"
สือจี้: "..."
เขาก็ไม่ใช่คนที่ไร้หัวใจถึงขนาดนั้นเสียหน่อย
"ขอบคุณ"
สามคำนี้ที่เอ่ยจากปากผู้บัญชาการอย่างเยือกเย็นให้ความรู้สึกพิเศษไม่เหมือนใคร