เซี่ยจั๋วกลั้นยิ้มมาตลอดทาง ไล่ตามผู้บัญชาการไปถึงตึกฝึกหุ่นรบ
สือจี้ขี้เกียจจะสนใจเจ้าเด็กหนุ่มสมองไม่ปกติตัวนี้ ก็เลยไม่ค่อยพูดกับเขาตลอดทาง
“ผู้บัญชาการ ผมได้หุ่นรบระดับ S มาแล้วนะ”
เจ้าเด็กเหลือขอทนไม่ไหวในที่สุด
เอียงหัว พยายามดึงดูดความสนใจของอีกฝ่าย
มองดูผู้บัญชาการเลือกหุ่นรบฝึกซ้อม ท่าทางมุ่งมั่นและจริงจัง เขาก็อดไม่ได้ที่จะขัดจังหวะขึ้นมา
ท่าทางน่าหมั่นไส้
สือจี้: “อืม”
เห็นแล้ว ตั้งแต่ที่ห้อยระยิบระยับอยู่บนคอเขาตลอด ไม่อยากเห็นก็ยาก
เซี่ยจั๋วใช้มือเท้าคางครึ่งหนึ่ง มองเขาผ่านห้องจำศีลของสร้อยคอหุ่นรบ
ปกเสื้อหลวม ๆ เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าเย้ายวนครึ่งหนึ่ง เขาลองเชิงถาม “จะเอาที่ผมใส่ให้คุณดูไหม?”
เหมือนลูกหมาจรจัดข้างถนนที่สกปรก บังเอิญเจอคนที่หยิ่งยโสโยนอาหารให้สักหน่อย ก็เลยจำเขาฝังใจ
วันหนึ่งคุ้ยถังขยะเจอกระโปรงใหม่สวย ๆ ก็รีบใส่ กระดิกหางอยากจะอวดให้เขาดู
สือจี้กำลังยุ่ง ปฏิเสธอย่างสุภาพ “ไม่ต้อง”
อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่ต้อง
ต่อไปค่อยให้เขาใส่
เซี่ยจั๋วเม้มริมฝีปากบาง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังห่อเหี่ยวเล็กน้อย
เขาเอียงหัวนอนราบบนโต๊ะ ซบแขนเรียวสวยได้รูป แล้วเอ่ยถามอีกครั้ง
“แล้วจะเอาที่ผมถอดเสื้อให้คุณดูไหม?”
“…”
ปลายนิ้วของสือจี้คล้องสร้อยเงิน หยุดกลางอากาศ แล้วเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่งด้วยสายตาเยียบเย็น
ยังไม่ทันได้พูด ก็มีเสียงตื่นเต้นเริงร่าดังมาจากข้างหลัง—
“เอา เอา เอา”
โอเมก้าตาสีเขียวในชุดเครื่องแบบสีดำนอนราบบนประตู มือทั้งสองจับขอบประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “ขอดูหน่อย ๆ ขอดูหน่อย ๆ”
สือจี้: “…”
เซี่ยจั๋วค่อยๆ ยืดตัวตรงขึ้นมา นิ้วยาวเกี่ยวปกเสื้อขึ้นตามสบาย ปิดบังไหปลาร้าเย้ายวนที่เผยออกครึ่งหนึ่ง ระมัดระวังราวกับสาวบริสุทธิ์ผุดผาด “ไม่ให้”